Posted on

review Boo Boo Davis live at Stedli Blues / Laufen (CH)

Zerfurchtes Gesicht, klein, mit grünem T-Shirt und Dächlikappe betritt der mit allen Wassern der Bluesmusik gewaschene James Boo Boo Davis die Bühne, setzt sich auf einen glitzernden Zylinder und beginnt mit einem lauten «Hey» sein Konzert. Vor ihm liegt eine ganze Batterie von Mundharmonikas, eine davon ergreift er und beginnt zu spielen. 72-jährig und noch kein Bisschen müde, erklingen die silbrigen zum Teil langgezogenen Töne seiner Mundharmonika. «I had a Dream» hat er sein selbst komponiertes Stück benannt, eine Philosophie die den aufgestellten Sänger sein Leben lang begleitet. John Gerritse am Schlagzeug und Jan Mittendorp an der Gitarre sind mit von der Partie und geben dem Song den richtigen Kick. Der Rhythmus fährt ein, die Gäste wippen mit den Hüften und klopfen ihre Füsse zum Takt. Davis ist ein Erlebnis, eine lebendige Ikone des Blues, aber einfach und bescheiden geblieben. «Thank you, thank you» schreit er mit ätzender Stimme ins Mikrofon, er geniesst den mächtigen Applaus. Der Mann aus dem Mississippi Delta hat eine riesige Lebenserfahrung, immer wieder streut er kleine Episoden ein. Seine Vorträge sind einfach perfekt: Er wechselt seinen kernigen Gesang und sein virtuoses Mundharmonikaspiel dauernd ab, ohne dass es auffällt.

Posted on

Boo Boo Davis featured in French magazin

nice article on Boo Boo Davis by Eric Hauswald was published in CAUSETTE #67:

BOO BOO DAVIS    le blues à l’état pur

Schermafbeelding 2016-05-31 om 12.01.32Tombé tout petit dans la marmite du blues, ce septuagénaire né dans le delta du mississippi a été révélé au public il y a moins de vingt ans. Une voix profonde, sans artifice, à découvrir d’urgence dans un nouvel album. Il y a fort à parier que vous n’avez jamais entendu parler de Boo Boo Davis. En effet, ce bluesman de 72 ans ne sachant ni lire ni écrire ne défraie pas la chronique. Et pourtant… Une voix pareille vous prend aux tripes et vous donne immédiatement le senti- ment que la musique a une âme. C’est exactement ce qu’a ressenti Jan Mittendorp il y a presque vingt ans. Jan est néerlandais, guitariste, passionné de blues et créateur du label Black & Tan Records, qui produit des artistes américains de blues très authentiques. Un jour de 1997, alors qu’il écoute un titre d’Arthur Williams où le batteur chante également, il est saisi par une voix profonde, directe et sans artifice qui se révèle être celle d’un certain Boo Boo Davis. Il entame alors des recherches et réussit à convaincre ce dernier de se tourner vers le chant et d’enregistrer sous son nom, ce qu’il n’avait jamais fait. C’est le début d’une belle aventure. S’ensuivront huit CD dont ce One Chord Blues est un florilège.

Boo Boo, Papa et les futures stars
L’histoire de Boo Boo Davis commence le 4 novembre 1943 à Drew, dans le delta du Mississippi. Cette ville de 1 600 habitants à peine, au cœur de la région la plus sudiste des États-Unis, est entourée de plantations de coton. La ségrégation raciale y est très forte. À l’époque, il n’est pas rare que des policiers blancs abattent arbitrairement des citoyens noirs au prétexte qu’ils ont l’air d’évadés du pénitencier de Parchman, à une douzaine de kilomètres de là. Sale temps pour les descendants d’esclaves. Continue reading Boo Boo Davis featured in French magazin

Posted on

Boo Boo Davis track on new Timewarp compilation

Bamboola BoogieWe are very honored that one of our tracks (Bye Bye Baby by Boo Boo Davis & BLu ACiD) will be released on this upcoming compilation release on Timewarp Music (Greece).

VA – Bamboola Boogie

All tracks were selected carefully by Timewarp Music together with The Zuzu Club; a music blog that presents great fresh music from all around the world. The compilation features all styles of modern electronic music. From dub – reggae and dancehall to nu funk, soul – breaks and nu disco and from world and international styles to electro blues and nu swing. The release date is May 30.

Here is the complete tracklist: Continue reading Boo Boo Davis track on new Timewarp compilation

Posted on

What Kind Of Shit Is This ? (review Boo Boo Davis release)

Boo Boo Davis is een Mississippi-bluesman. Hij is de zeventig al gepasseerd, maar zijn oerblues klinkt krachtiger dan ooit, mede dank zij Blu Acid – Jan Mittendorp en Mischa den Haring. Zij deden hier eigenlijk een beetje wat Johnny Winter ooit bij Muddy Waters deed – die bezorgde Waters met Hard Again misschien wel de sterkste plaat uit zijn loopbaan, doordat hij met zijn opzwepende gitaarspel en enthousiaste ondersteuning de geniale bluesman tot grootse hoogten wist op te zwepen. Mittendorp en den Haring hebben allebei hetzelfde gevoel voor de oerblues, en hetzelfde ontembare enthousiasme, en je hoort dat het bij Boo Boo Davis oerkrachten losmaakt. Het levert een fenomenaal album op, waarbij de toevoegingen van de jongens van Blu Acid nooit storend zijn, maar juist een meerwaarde geven aan de rauwe oerblues van Davis. De teksten van Boo Boo Davis hebben niet altijd heel veel om de hakken, maar de sfeer en het doordenderen en het meeslepende gevoel van de oerblues weet hij als geen ander te pakken.

blu acid
Blu Acid
Posted on

UK review Boo Boo Davis – One Chord Blues

this review by Norman Darwen was published in BLUES IN THE SOUH / May 2016:

Long-time St. Louis resident James “Boo Boo” Davis is one of the last of the bluesmen to have emerged from the harsh life of picking cotton in Mississippi (he was born in Drew), and his style is similarly old school – or ‘Old Skool’ as the track of that name reveals – and authentic. Although Black & Tan have tried, more successfully than you might think (take a listen to the closing ‘Who Stole The Booty’), to bring him up to date with electronics and have had him singing soul music, his default position is that of the down-home blues singer. These songs, drawn from his previous releases for the Dutch label Black & Tan between 1999 and 2015, are indeed one chord numbers, with Howling Wolf’s droning style and ferocious vocal stylings an obvious influence on numbers like ‘Blues On My Mind’, ‘Hard Times’, ‘Ice Storm’, and ‘The Snake’. ‘I’m Comin’ Home’ sounds like it should have been on a 78 issued by a small label out of Jackson, Mississippi in the early 50s, and ‘Can Man’ refers to his early musical experiences before he could afford a drum-kit. ‘Keep On Lovin’ Me Baby’ has a full band accompaniment, with some fierce blues-rock guitar over a boogie backing that owes something to Slim Harpo’s well-known ‘Shake Your Hips’, and it also features Boo Boo’s harmonica playing – not heard often enough, though it does feature on several other tracks here. I guess it probably depends on how much of this material you already have, but if you like your blues down(-home) and dirty, do investigate this.

BluesInTheSouth

Posted on

another review from Boo Boo Davis in Gent (Belgium)

Blueslegende Boo Boo Davis kan het nog steeds en betovert Gentse Missy Sippy

Samen met de vele andere katoenplukkers zong hij luidkeels tijdens de zware arbeid, om zo de tijd te doden. Gisteren stond de Amerikaanse bluescoryfee James Boo Boo Davis in een iets andere setting: de Missy Sippy Blues & Roots Club in hartje Gent. Opnieuw hard labeur, dat wel, maar deze keer maakte ‘Boo Boo’ enkel de handen vuil aan zijn mondharmonica. En dat deed hij met verve. Ook de babbel achteraf stond helemaal in het teken van ‘zijn blues’.

Hard leven in de Mississippi Delta
De gelijkenissen tussen het leven van Boo Boo Davis en de naam Missy Sippy Blues & Roots Club in Gent zijn opvallend raak. Boo Boo, mogelijk de grondlegger van de rasechte blues, leed vroeger een hard leven in de Mississippi Delta, toen een van de rijkste katoenregio’s in het zuiden. Daar leerde hij de blues kennen en die heeft hij ook nooit meer opgegeven. Verder gaat het leeuwendeel van zijn nummers over de verafgoding van het bluesgenre en over zijn roots.

Mississippi is zijn heimat, blues is zíjn genre.
Het enthousiasme dat de toeschouwers gisteren in het gezellige bluescafé met zich meedroegen, wakkerde Boo Boo enkel nog wat aan: Blues is niet dood! En dat liet Boo Boo al vanaf het begin duidelijk merken. Na zijn aankondiging door de trotse zaakvoerster Marie Follebout, die hem omschreef als ‘de echte Mississippi-overlever’, galmde zijn stem door de zaal met de woorden “Laten we wat Boo Boo blues spelen!”, wat logischerwijs warm werd onthaald door de uitgelaten meute. Die uitspraak vormde dan al de aanhef tot wat een prachtige avond zou worden. Boo Boo speelde natuurlijk oude bluesnummers, maar toch ook een paar nieuwere. Zo speelde hij enkele nummers van Oldskool, zijn meest recente plaat die je achteraf ook kon kopen in het café. In een van zijn nummers zingt hij dat er geen tijd was om naar school te gaan. Boo Boo mag dan wel analfabeet zijn, hij compenseert dat door zijn instrumenten op eminente wijze te laten spreken. Ook gisteren kon iedereen dat bevestigen. Boo Boo vertoefde heel het optreden op een ijzeren stoel met daarop een gevouwen mat, droeg een pet tot over zijn ogen en goochelde doorheen het optreden met verschillende mondharmonica’s. Na verloop van tijd kon je dan ook aan zijn fonkelende ogen -die hij meestal wel onder zijn pet schuil hield- zien dat hij zich best wel vermaakte, wat hij later ook effectief verkondigde aan het geanimeerde publiek. Maar het einde naderde toen Boo Boo na bijna twee uur te spelen over bedtijd begon. Na het bisnummer wou het publiek nog meer, maar Boo Boo hield het been stijf: “Neen, ik moet nu echt wel gaan slapen.”

“Een leven zonder blues, dat bestaat niet”
Achteraf vertelde hij in onze babbel onder meer over Dave. Die naam vormde zowat de leidraad doorheen zijn show. Bijna elk nummer sloot hij af met de woorden “Dank u iedereen, dank u Dave”, daarbij naar boven wijzend. Zo vertelde hij dat Dave zijn Jezus is. “Waarom Dave? Omdat ik hem de hand heb geschud en hij me zei dat ik Dave mocht zeggen. Hij is een mens van vlees en bloed.”

Op de vraag wat hij zou doen zonder de blues, had Boo Boo meteen een overtuigend antwoord klaar. “Dan zou ik nog steeds doen wat ik nu doe. Ik zou toch gewoon de blues opnemen in mijn leven. Want een leven zonder blues, dat bestaat gewoon niet.” Wel beseft Boo Boo dat alles doorheen de tijd is veranderd en dat de mensen vandaag de dag de echte blues niet meer ervaren. “Wie nooit naar de kerk is geweest, kent gewoon niets van blues. Daar begint het allemaal”, vertelt Boo Boo. “Het komt allemaal voort uit je hart, daar voel je het pas echt. Maar de wereld is veranderd. Zo een gevoel ervaren de mensen niet meer, zeker niet op het vlak van blues.” Toen Boo Boo luisterde naar de vraag of hij een verschil merkt tussen de blues uit zijn jeugd en die van nu, was hij kort en bondig. “De blues komt altijd regelrecht van hier”, drukkend met zijn hand op het hart. “En ook een beetje hieruit”, waarna hij al lachend over zijn buik wreef. Na meer dan een half decennium staat Boo Boo Davis nog steeds garant voor alles wat een echte bluesacrobaat typeert: rauw tot op het bot en een virtuoos met de mondharmonica. De Missy Sippy Blues & Roots Club in het Gentse Klein Turkije kon met de glimlach onder de wol kruipen, net als Boo Boo.

Posted on

review concert Boo Boo Davis in Gent (B)

published by Het Nieuwsblad / picture Steven Hendrix

72-jarige Boo Boo Davis verrast Missy Sippy twee uur lang met oude blues
“Ik heb niemand nodig om mij te zeggen hoe ik mijn leven moet leiden”. Deze zin uit één van de songs van Boo Boo Davis vat wellicht het beste samen waar het voor de 72-jarige blueszanger en zoon van een katoenplukker uit de Missisippi Delta om gaat. Dinsdagavond speelde hij in de blues- en rootsclub Missy Sippy in Klein Turklje een concert van bijna twee uur. Zittend op ijzeren stoeltje, geplooid tapijt onder het achterste, pet op, en een vijftal mondharmonica’s bij de hand. “Ik ga wat ouderwetse blues spelen, en ik ga ook wat Boo Boo Davis blues spelen”, zo klonk het, al moest er niet veel verschil gezocht worden tussen die twee soorten blues. Continue reading review concert Boo Boo Davis in Gent (B)