Posted on

review David Philips from Italy

Evidentemente il tetto della casa di Barcellona di David Philips deve avere una vista molto ispirante, dato che questo è il secondo album che registra da lassù, e con tanto di acquerelli di uccelli a decorazione del disco, opera dello stesso David, che farebbero invidia all’edizione deluxe del Bedside Book of Birds. Il musicista e pittore inglese, di cui avevamo già parlato nel precedente If I Had Wings, è un ottimo chitarrista e compositore che spazia fra diversi generi, da atmosfere caraibiche al folk, dal blues ad un pop di classe. Il precedente disco ci aveva colpito notevolmente e questo nuovo lavoro rimane nel solco di quanto già fatto, ma in versione “stripped”, nel senso che mancano un po’ di sovraincisioni, batterie campionate etc che invece riempivano il suono in passato. Sono presenti sia pezzi nuovi sia riarrangiamenti di vecchi brani, sia cantati che solo acustici. Making It Up è il primo in scaletta, il quale parte con un tempo sincopato e un arpeggio serrato di chitarra mentre il cantato rimane melodico (proprio del suo stile, non aspettatevi una voce alla Tom Waits o un crooner come il compianto Leonard Cohen). Il secondo brano riprende That Dirty Road (Beach Version), già apparso nella scaletta del precedente disco, qui però con un ritmo rilassato, quasi alla Jack Johnson, e con ritmo un po’ indolente e caraibico. I generi toccati sono molteplici, dal pop allegro di Washes over Me, al countreggiante Guitar on His Knee, allo shuffle di Here It Is, al blues slide e ritmato di Tied up Gagged and Bound, con un grande groove. Sempre più sulle tonalità blues, ma piedmont style, My Baby Needs Love, passando al blues quasi pre-war di Guilty Sunday o al ragtime di Old Red Haze, dimostrando la versatilità di David Phillips in quasi tutti gli stili delle dodici battute. Per chiudere infine con sei pezzi acustici (Migration, Dance of the Swallow, Reencuentro, The Acrobat, Waterproof), dal sapore a volte west coast, a volte da ballad inglese, per finire con Long Flight Home, tipicamente blues (rumori di sottofondo inclusi), quasi a comporre un ep distinto dal resto. Diciotto pezzi in tutto, registrati a cinque anni di distanza dal primo disco “rooftop”, in presa diretta con due microfoni, armonica, resonator, cigarbox e chitarra acustica, all’aperto sul suo tetto barcellonese. Buon disco, come il precedente, forse pecca un po’ dell’eccessiva semplicità e uniformità rispetto a quanto già fatto ascoltare in If I Had Wings. Tuttavia David Phillips è un ottimo artista che ci fa sempre piacere ascoltare mentre suona la sua chitarra acustica sui tetti di Spagna. Ad esclusivo vantaggio degli uccelli e del cielo della Catalogna.

 

Posted on

review new David Philips release on Zicazine (France)

Singer, songwriter et multi-instrumentiste britannique, David Philips n’a pas mis longtemps à se faire un nom sur la scène blues et folk internationale et c’est en travaillant d’arrache-pied en studio pour ses propres albums mais aussi pour diverses campagnes publicitaires et en participant à de grands festivals comme ceux de Montreux et de Marciac mais aussi à d’autres en Inde, en Australie et dans toute l’Europe qu’il a réussi à faire de sa musique une sorte de référence incontournable. Cinq années après son deuxième album, le premier « Rooftop Recordings » paru sur le label néerlandais Black & Tan Records, David Phillips qui entre temps a publié deux efforts est retourné dans son appartement de Barcelone et c’est là-bas, sous les toits, qu’il s’est livré à l’enregistrement du second volet de ces désormais fameux enregistrements solitaires. Deux micros judicieusement posés, toutes portes et fenêtres ouvertes, l’artiste s’est laissé aller une fois encore à faire chanter ses guitares, dobros et autres cigar box et à inonder le tout de sa voix si attachante et si chaleureuse mais aussi de quelques parties d’harmonica éparpillées deci-delà. Une douzaine de compositions de toute beauté, six instrumentaux issus de diverses improvisations voire même des tests de micros, « The Rooftop Recordings 2 » nous présente des trésors de picking mais aussi et surtout de grands moments de musique au sens le plus large du terme, ces fameux instants où l’on ne se demande plus si l’on est dans le blues, dans le folk ou même dans le rag mais où l’on attrape à la volée de véritables tranches de bonheur comme « That Dirty Road », « Tied Up Gagged And Bound » ou « Guilty Sunday » et des moments empreints d’une formidable spontanéité comme « Dance Of The Swallow », « The Acrobat » ou « Waterproof ». Proposé en version numérique ou en CD au tirage limité à mille exemplaires, l’ouvrage est assorti de diverses aquarelles réalisées par David Philips lui-même qui représentent les oiseaux que l’on peut voir sur les toits de Barcelone. Une bonne manière de boucler la boucle …

Posted on

review for new David Philips on DaMusic (Belgium)

Een akoestische gitaar en een stem. Meer heeft een liedjesmaker niet nodig. Veel artiesten doen, om de intimiteit aan te scherpen, vaak enkele nummertjes akoestisch tussendoor. Maar een heel album, naakt en gestript tot de essentie, blijft eerder uitzondering. En net dat is wat David Philips met dit ‘Rooftop Recordings 2’ bewerkstelligt. De in Engeland geboren en getogen Philips verhuisde al op jonge leeftijd naar Barcelona. Als (sessie)muzikant speelde hij op festivals (Montreux, Marciac, Delhi Jazz) in de wijde wereld. Bredere bekendheid krijg hij onder meer door het cigarboxgitaargedreven What Am I. Hij bracht eerder al twee soloalbums uit op het Nederlandse Black And Tan label (respectievelijk ‘Heal  Yourself Alone'(2010) en ‘The Rooftop Recordings’ (2011)). Later volgde ‘December Wine (The 4 Track Tapes)’, een reeks demo’s en schetsen, en in 2015 was er ‘If I Had Wings’, waarop hij de gitaar en stem verrijkt met elektronica, psychedelica en jazz. Muzikaal situeert Philips zich eerder in de folky gitaarblues, al loont het de moeite om ook eens naar dat recente ‘If I Had Wings’ te luisteren, gezien daarop een heel ander geluid te horen is. Het nieuwe album bevat achttien nummers (twaalf gezongen nummers en zes instrumentals), opgenomen op het dakterras van zijn appartement in Barcelona. De instrumentale songs vormen een extraatje, gezien Philips ze vooral opnam om zijn microfoons te testen en zijn vingers op te warmen. Twee microfoons, één voor gitaar en één voor stem. Heel sober en heel uitgepuurd. Het levert een erg warme en levensbevestigende rootsplaat op, die herinneringen oproept aan artiesten als Jack Johnson. Positieve, opgewekte vibes. En dat allemaal volgens de hem kenmerkende DIY-methode: hij schreef en speelde alles in en produceerde het album ook nog eens. Op zijn albums staat de gitaar centraal: zo beschikt hij over erg uiteenlopende exemplaren die hij, al naargelang de feel, gebruikt. Een gewone, zessnarige gitaar, een driesnarige cigarboxgitaar, een ukelele, een lapstyle dobro. En dan is er nog die stem, die soms wat ruw, dan weer honingzoet klinkt. Uiteraard staat de liefde centraal (Washing Over Me, My Baby Needs Love), maar evengoed zijn er songs over onmacht (Tied Up Gagged And Bound) en schuld (Guilty Sunday). Daar waar hij volledig instrumentaal gaat, komen José Gonzalez of Ben Harper in beeld, zoals te horen is aan Migration, Long Flight Home of The Acrobat. ‘The Rooftop Recordings 2’ is vooral een heel schoon album. Akoestisch, maar tezelfdertijd open voor alles wat hem kan beïnvloeden. Beeldende muziek ook, die aanzet om ook de eigen ramen open te zetten. Philips is naast singer-songwriter kunstenaar. Hij tekent al eens wat ruwe schetsen om die met waterverf bij te werken. Voor de limited cd-editie, duizend genummerde exemplaren, maakte hij een aantal schilderijen van vogels die zijn dakterras in Barcelona bezoeken. De singer-songwriter onderneemt, ter promotie van het album, een tourneetje die hem ook bij ons brengt. Zo zal hij op 2 december in Cowboy Up (Waardamme) een setje spelen en op 4 december duikt hij het Antwerpse concertleven in met een set in de Crossroads.

Posted on

review David Philips on Written In Music

In 2011 legt de Britse singer songwriter en multi-instrumentalist al een eerste sessie vast die tot stand komt op zijn dakappartement in Barcelona. In het voorjaar keerde hij terug, twee microfoons  registreren zijn gitaar- en zanglijnen op en dat levert andermaal een prachtig resultaat op. Een minimalistische set met twaalf  verhalende songs  die van blues naar folk pendelen. Opvallend is de ritmische fingerpicking  die in songs als Making It Up, That Dirty Road en Washes Over Me de expressieve soepele soulvolle zang ondersteunt. Ook als het tempo even vertraagt imponeert Philips. Guitar On His Knee verhaalt het lot van de eenzame troubadour die terugvalt op het gezelschap van zijn gitaar, min of meer Philips’ autobiografie die hier in dik vijf minuten passeert. De blues klinkt door in het op resonerend snarenwerk gebouwde Ellie, het klaaglijke 5 Long Years en Old Red Haze, met het huppelende Guilty Sunday belanden we in een onvervalste ragtime sfeertje. De overwegend heftige aanpak wordt enigszins getemperd in het afsluitende luik opgebouwd met met zes instrumentale nummers vanaf het met lokale Spaanse elementen ingekleurde Migration, een aanpak die je ook in Reencuentro terugvindt. Dance Of The Swallow is ongetwijfeld geïnspireerd door Philips’ observaties van voorbij zwevende vogels en dat levert evenals Waterproof, ook zonder tekst poëtisch getint muziekjes op. Met een ademende harmonica die de gitaarlijnen volgt komen we terug bij de authentieke blues in Long Flight Home. Een werkstuk met tijdloos allure van een bevlogen doe het zelver die zich bovendien een niet onverdienstelijk aquarellist toont, getuige de fraaie schilderingen van vogels die zijn dakterras bezoeken en een strikt gelimiteerde editie illustreren.

Posted on

review David Philips by RootsTime (Belgium)

Zoals de musician’s musician tot de interessantere muzikale categorieën behoort, zo bestaat er ook de soort songwriter’s songwriter, oftewel een vakgenoot waar anderen naar opkijken. Oftewel het échte werk. Zo iemand is de in Barcelona wonende Engelsman David Philips die al een zestal jaren opereert op de dunne scheidslijn tussen folk en blues. Deze artiest heeft genoeg aan zijn gitaar en zijn eigen soulvolle stem. Toch is zijn muziek meer dan pure blues. Er zitten veel folk elementen in en daardoor maakt Philips nog altijd bijzonder inspirerende platen, en zo ook dit keer op “The Rooftop Recordings 2”, want zo goed als op dit nieuwe album klonk hij maar zelden. Met de bedwelmende folk-blues van “The Rooftop Recordings 2” is Philips welgeteld vierde album, even zijn 4 track album “December Wine” uit 2013 niet meegerekend, een muzikale happening geworden op Philips dakterras van zijn appartement, waar zomaar liefst 18 songs werden opgenomen met twee microfoons. De opnames geven je het gevoel aanwezig te zijn op deze zonnige plaats, terwijl hij nummers speelt over voorbijkomende vogels, die ook de inspiratie waren om tussen de aquarellen op de cover een warm dakterras als artwork te creëren. Als een ware singer-songwriter graaft hij verder in deze The Rooftop Recordings met zijn simplistische aanpak van songs, die we allemaal kunnen bestempelen als een kwaliteit van onze troubadour, want het in zekere zin steeds opfrissen van zijn in wezen authentieke maar tijdloze aanpak. Alhoewel, op zijn vorig album “If I Had Wings” waren er voor het eerst ook wat elektronische invloeden, die zijn nu volledig achterwege gebleven, en hoor je zelfs in een nummer als “Waterproof” op de achtergrond regen vallen. Die gevarieerde invalshoeken sluiten op “The Rooftop Recordings 2” dan ook naadloos op elkaar aan. Op zijn nieuwste plaat staan 18 eigen composities waarvan zes instrumentale tracks die dit sublieme album afsluiten. Hij is werkelijk een minimalist die zich daarbij beperkt tot het noodzakelijke, wat overigens volstaat om al uw zintuigen te masseren. Zijn intense songs laten zich beluisteren als delicaat, bruisend, broos en soms licht heftig. Dat wisselt lekker af, vooral in de eerste songs, neemt hij de luisteraar mee met zijn soulvolle stem in zijn in wezen authentieke maar tijdloze aanpak, al zijn deze songs best gevarieerd, want soms neigt het wat meer jazzy in zijn akoestische blues, tot hij in zijn eerste instrumental “Migration” Spaanse invloeden en in de instrumentale afsluiter “Long Flight Home” pure blues laat horen. Hij heeft het vermogen om je recht in het hart te raken en dat heeft hem een zeer trouw publiek op geleverd. De kracht van Philips muziek ligt in zijn stemgeluid, waar een berg aan hoop en liefde in doordringt.  “The Rooftop Recordings 2” vormt hiermee een klein intiem meesterwerkje, waarin zijn muzikale en tekstuele kracht opnieuw het beste in hem naar boven halen. David Philips zal later dit jaar zijn wereldklasse gitaarspel en zorgvuldig opgebouwde liedjes en verhalen presenteren aan een groeiend publiek. Dus zeker niet te missen.

Posted on

review David Philips on JohnnysGarden

Het nieuwe album van David Philips is opgesierd met leuke aquarellen. Vogeltjes en frisse tinten, die prima samen gaan met zijn dakterras te Barcelona waar de opnames plaatsvonden van deze tweede in de serie. De tekst op de hoes beperkt zich tot het noodzakelijke. David Philips laat de muziek het woord doen. Ik ken een aantal Philips albums, maar die vorige, Rooftop Recordings uit 2011, sprak het meest tot mijn verbeelding. Geen flauw idee waarom. Wellicht veroorzaakt door de energieke lading die verborgen zit in de live uitvoering. Hetzelfde opbeurende ervaar ik tijdens het beluisteren van Rooftop Recording 2. Opnieuw word ik geïmponeerd door deze snarenvirtuoos met zijn soulvolle zang. Voor een moment had ik, in Guilty Sunday, een associatie met Jerry Riopelle. Een artiest die eveneens floreerde vanuit zonovergoten oorden, maar zich sinds zijn hoogtijdagen op de vlakte houdt. David Philips schotelt ons opnieuw een royaal aantal pareltjes voor. Achttien stuks maar liefst! Twaalf volwaardige nummers en zes instrumentale). Bijna achteloos gemakkelijk lijkt het allemaal. Hij steekt van wal met een drietal aansprekende nummers, maar de aandacht van de luisteraar zal daarna allerminst inzakken, zelfs bij de meer bedachtzame nummers. Sowieso indrukwekkend wanneer een artiest blijft boeien ook als hij zichzelf beperkt heeft tot het meest basale, zang en gitaar. Rooftop Recordings is opnieuw een zogenaamde bare bone, waarbij David Philips andermaal bewijst een meester te zijn in het tot leven brengen van een waar spectrum aan muzikale invloeden. Spaanse invloeden in een nummer als Migration, maar ook een pure blues song (Long Flight Home) weet hij overtuigend neer te zetten. Het merendeel zit volgepropt met soul. De plaat barst uit zijn voegen van de muzikaliteit. Halverwege november en begin december is wederom gelegenheid hem in levende lijve te aanschouwen, aangezien hij een aantal dagen binnen zijn schema geprikt heeft in Nederland en België. Tot die tijd biedt David Philips je de mogelijkheid om je huiskamer te transformeren tot een Spaans dakterras met zijn frivole muziek zonder opsmuk.

Posted on

review new David Philips release on MusicThatNeedsAttention

Sinds 2010 brengt de Engelse singer-songwriter David Philips albums uit. Daarnaast verdient hij zijn brood door middel van muziekproducties voor onder anderen MTV, Audi, Volkswagen en Honda. Het debuutalbum Heal Yourself Alone bracht hij in eigen beheer uit. Hierna tekende hij voor het Nederlandse Black & Tanlabel. Hij is een multi-instrumentalist en speelt zelf alles in op zijn songs. Op het vorig jaar verschenen If I Had Wings week hij voor het eerst af van de wel heel sobere invulling van de liedjes op eerdere platen. Het was ook wat avontuurlijker en waren er voor het eerst ook wat elektronische invloeden te horen. If I Had Wings maakte vorig jaar grote indruk op mij en eindigde zodoende hoog in mijn eindejaarslijst. Voor zijn nieuwste worp greep hij echter terug op het oude recept, het werd thuis in zijn appartement in Barcelona opgenomen. De luisteraar wordt getrakteerd op maar liefst achttien tracks met een speelduur van zevenenzestig minuten. Ondanks de lange speelduur en sobere invulling weet hij de aandacht goed vast te houden. Het repertoire is gevarieerd, soms wat jazzy dan weer met wat bluesinvloeden. Hij maakt slechts alleen gebruik van zang, gitaar en mondharmonica. In zijn zang zit altijd de nodige soul, heel af en toe maakt hij ter afwisseling ook gebruik van zijn kopstem. Het gitaarspel is zoals altijd buitengewoon goed verzorgd. Soms laat hij zijn fabuleuze techniek de vrije loop, zoals in Tied Up Gagged and Bound. Een van de weinige songs die hij opnieuw opnam. Aan het eind staan zes instrumentale nummers, in een ervan, Waterproof, hoor je op de achtergrond regen vallen. Direct moest ik denken aan het relaxte Tama Na Koto van Paniyolo. Het zal weinig moeite kosten voor David om dit repertoire te vertalen naar het podium. Live-ervaring heeft hij zat; hij trad al op diverse blues- en jazzfestivals op. Het prachtige artwork is uiteraard ook weer door hemzelf verzorgd. Gelukkig is hij zeer binnenkort weer te zien op de Nederlandse en Vlaamse podia en brengt hij andermaal een prachtplaat mee.

Posted on

pre-order new David Philips CD now !!

The new CD release of David Philips

CD B&T 043- David Philips – The Rooftop Recordings 2

will be limited to 1000 numbered copies. You can order your copy now and we will ship them in the first half of October.

In late May 2016 David Philips returned to his Barcelona rooftop apartment to record the Rooftop Recordings 2. David strips it right back to the bare essentials : guitar and voice captured with just 2 microphones and all doors and windows wide open. The result is a record that concentrates on the important aspects of Philips’ music, those being the songs and stories, soul tinged vocals and highly accomplished guitar playing. Philips is also a talented painter/draughtsman and the CD artwork is made up of a selection of his own watercolour paintings of birds that visit the Barcelona rooftops regularly. This special artwork version is limited to 1000 copies.