Posted on

review David Philips in BluesDoodles

Back on his rooftop in Barcelona for the second album of  Roof Top recording, repeating the style of his 2011 Rooftops his first record on Black & Tan Records. On this album, David Phillips delivers eighteen tracks exploring his guitar, lyrics and warm vocals. On a rooftop, the recording process is simple, stripped back, only the essentials joining David in making this album. His guitar and voice are captured with just two microphones and all the doors and windows wide open. Adding some variation in guitar tone his Resonator and Cigar Box guitars make their appearances but nothing else to complicate the process of sharing his music.  What we get is an artist who is at one with the whole process concentrating on delivering the twelve songs. The last six numbers are instrumentals providing a bonus EP to complete the rooftop stripped back vibe. This is music that relaxes from the opening track Making It Up through to the last fading notes of the instrumental Long Flight Home. Here It Is we hear in fleeting a Spanish neighbour then into an upbeat number, with this percussive number David captures your attention. Listen out through the album for when the outside makes a guest appearance including Swifts and House Martins, perfectly reflected in instrumentals Migration and Dance of The Swallows. Beat Box opening and we Are Flying High with the soulful vocals of David Phillips. An acoustic, stripped back album. The making may have been simple, the result is an album full of shadows and moody mystery. The album captures that live, spontaneous feel as the bird song and a few unwitting neighbours captured when David Philips records the songs we want to hear. The Rooftop Recordings 2 is a must for lovers of acoustic simplicity, the power of lyrics, blues and soul to add to the collection of chill out tunes. The Cigar box adds a ripping it up-country blues tone to Tied Up Gagged and Bound the track is a foot tapping extravaganza. Counting himself in gives the feel of an intimate bar setting of a live acoustic session as he opens on Old Red Haze. A lyric about anger and is gentle as his guitar curls around the lyrics as he gets angry and blind. Country fueled with blues as we swing on the veranda and listen to the music flow. The finale is a bluesy number Long Flight Home with birdsong getting the tune underway. Only one solution is to listen again!

Posted on

Rivherside on Rock-N-Blog

Seit längerer Zeit mal wieder was aus Frankreich. RIVHERSIDE aka Renaud Villet macht ElectroBlues der nicht groß herumeiert, sondern direkt auf die Zwölf geht. Nicht alle Songs gehen ganz so offensiv voran wie “Need to Speed”, aber Blues zum Abhängen findet man auf “Electraw Blues Album” nur wenig. Villet spielte in zahlreichen Bluesbands, ehe er sich  entschloß das Zepter selbst in die Hand zu nehmen. Sein 2012 erschienenes Debütalbum “Something on my Mind” war noch echter RootsBlues, aber dann setzte er seinen Blues unter Strom und lies Elemente aus dem HipHop einfließen.

Posted on

review David Philips in Popmagazine Heaven (Holland)

The Rooftop Recordings 2 van de Brit David Philips biedt een hernieuwde proeve van zijn bekwaamheid te schitteren met minimale middelen. In achttien liedjes laat hij ons genieten van zijn mooie stem, zijn gevarieerde en technisch onderlegde gitaarspel en vooraal veel mooie songs. Soms folky, soms verwijzend naar de Amerikaanse Westkust, klinken zijn liedjes vooral vrolijk en positief.

Posted on

first single ElectroBluesSociety

today we released the first single from ElectroBluesSociety

B&T 960 – ElectroBluesSociety – Duck (single version)

This is the first ‘official’ release from this new duo. Modern technologies and 30+ years of live stage experience using computers, a double bass, guitars, foot pedals, vintage amps, midi controllers, an old drumkit and lots of cables. At their website you can find more information, video’s and more music.

The single is released digital only and here are the links to a few popular platforms

Posted on

new release Boo Boo Davis – Live and Almost Unplugged

B&T 959 – Boo Boo Davis – Live And Almost Unplugged

So far all of Boo Boo’s records were cut in one take live in the studio, but without an audience. This is the first time we have released a record that is recorded live WITH an audience.  Boo Boo, John and Jan are not famous for playing soft or subtle but sometimes they really take it down if the situation asks for it. Cafe de Amer is a small barn in the middle of nowhere in the north of Holland. Over the last twenty years this place has become a famous stage where musicians from all over the world come to play for music fans from all over the country. The place holds a maximum of 100 people and the distance between the musicians and the audience is less then 3 feet. Over the years Boo Boo has become a regular and this was his sixth show in De Amer. The recordings for this release are made with just one stereo microphone in the middle of a completely packed room.

This record will be released digital only and here are the links to a few popular platforms.

Posted on

review Rivherside on Wasser-Prawda (Germany)

2012 startete der französische Gitarrist/Sänger Renaud Villet sein Soloprojekt Rivherside. Was als traditionelle One-Man-Band begann, ist heute ein Projekt, was Bluesrock mit Elementen aus Hiphop und Electro kombiniert. Mit dem im Juni 2016 veröffentlichten Electaw Blues Album ist Rivherside jetzt beim niederländischen Label Black & Tan angekommen. Die Kombination von Blues und Electro ist in den letzten Jahren in verschiedenen Ländern auf verschiedene Weise probiert worden. Projekte wie Mississippi Big Beat aus Ungarn etwa konnten selbst eingefleischte Electro-Popper und Depeche Mode Fans begeistern. Ähnlich klingen auch die Songs von Rivherside: stoische Rhythmen, gesampelte Gitarrenriffs, Scratching vom DJ im Hintergrund. Und ab und zu kommen auch Hiphop und Beatbox zu Gehör. Normalerweise bin ich bei solchen Experimenten nicht leicht zu begeistern. Oft hört man mehr den Willen zur Fusion als ein wirklich gelungenes Werk. Bei Rivherside allerdings sind die Songs in sich absolut stimmig und mitreißend. Der Blues wird hier nicht vergewaltigt und in neue Formen gezwungen sondern scheint sich organisch und selbstverständlich in diese neue Richtung zu entwickeln. Manchmal erreichen sie gar die hypnotische Tiefe der Stücke von RL Burnside in seinen späten Lebensjahren. So ist das Electraw Blues Album eine echte Empfehlung für all die Bluesfans, die innerlich bereit sind, sich auf ungewohnte und aufregendene Entdeckungsfahrten jenseits der tausendsten Kopie von Sweet Home Chicago zu begeben.

Posted on

review David Philips on JohnnysGarden

Het nieuwe album van David Philips is opgesierd met leuke aquarellen. Vogeltjes en frisse tinten, die prima samen gaan met zijn dakterras te Barcelona waar de opnames plaatsvonden van deze tweede in de serie. De tekst op de hoes beperkt zich tot het noodzakelijke. David Philips laat de muziek het woord doen. Ik ken een aantal Philips albums, maar die vorige, Rooftop Recordings uit 2011, sprak het meest tot mijn verbeelding. Geen flauw idee waarom. Wellicht veroorzaakt door de energieke lading die verborgen zit in de live uitvoering. Hetzelfde opbeurende ervaar ik tijdens het beluisteren van Rooftop Recording 2. Opnieuw word ik geïmponeerd door deze snarenvirtuoos met zijn soulvolle zang. Voor een moment had ik, in Guilty Sunday, een associatie met Jerry Riopelle. Een artiest die eveneens floreerde vanuit zonovergoten oorden, maar zich sinds zijn hoogtijdagen op de vlakte houdt. David Philips schotelt ons opnieuw een royaal aantal pareltjes voor. Achttien stuks maar liefst! Twaalf volwaardige nummers en zes instrumentale). Bijna achteloos gemakkelijk lijkt het allemaal. Hij steekt van wal met een drietal aansprekende nummers, maar de aandacht van de luisteraar zal daarna allerminst inzakken, zelfs bij de meer bedachtzame nummers. Sowieso indrukwekkend wanneer een artiest blijft boeien ook als hij zichzelf beperkt heeft tot het meest basale, zang en gitaar. Rooftop Recordings is opnieuw een zogenaamde bare bone, waarbij David Philips andermaal bewijst een meester te zijn in het tot leven brengen van een waar spectrum aan muzikale invloeden. Spaanse invloeden in een nummer als Migration, maar ook een pure blues song (Long Flight Home) weet hij overtuigend neer te zetten. Het merendeel zit volgepropt met soul. De plaat barst uit zijn voegen van de muzikaliteit. Halverwege november en begin december is wederom gelegenheid hem in levende lijve te aanschouwen, aangezien hij een aantal dagen binnen zijn schema geprikt heeft in Nederland en België. Tot die tijd biedt David Philips je de mogelijkheid om je huiskamer te transformeren tot een Spaans dakterras met zijn frivole muziek zonder opsmuk.

Posted on

review new David Philips release on MusicThatNeedsAttention

Sinds 2010 brengt de Engelse singer-songwriter David Philips albums uit. Daarnaast verdient hij zijn brood door middel van muziekproducties voor onder anderen MTV, Audi, Volkswagen en Honda. Het debuutalbum Heal Yourself Alone bracht hij in eigen beheer uit. Hierna tekende hij voor het Nederlandse Black & Tanlabel. Hij is een multi-instrumentalist en speelt zelf alles in op zijn songs. Op het vorig jaar verschenen If I Had Wings week hij voor het eerst af van de wel heel sobere invulling van de liedjes op eerdere platen. Het was ook wat avontuurlijker en waren er voor het eerst ook wat elektronische invloeden te horen. If I Had Wings maakte vorig jaar grote indruk op mij en eindigde zodoende hoog in mijn eindejaarslijst. Voor zijn nieuwste worp greep hij echter terug op het oude recept, het werd thuis in zijn appartement in Barcelona opgenomen. De luisteraar wordt getrakteerd op maar liefst achttien tracks met een speelduur van zevenenzestig minuten. Ondanks de lange speelduur en sobere invulling weet hij de aandacht goed vast te houden. Het repertoire is gevarieerd, soms wat jazzy dan weer met wat bluesinvloeden. Hij maakt slechts alleen gebruik van zang, gitaar en mondharmonica. In zijn zang zit altijd de nodige soul, heel af en toe maakt hij ter afwisseling ook gebruik van zijn kopstem. Het gitaarspel is zoals altijd buitengewoon goed verzorgd. Soms laat hij zijn fabuleuze techniek de vrije loop, zoals in Tied Up Gagged and Bound. Een van de weinige songs die hij opnieuw opnam. Aan het eind staan zes instrumentale nummers, in een ervan, Waterproof, hoor je op de achtergrond regen vallen. Direct moest ik denken aan het relaxte Tama Na Koto van Paniyolo. Het zal weinig moeite kosten voor David om dit repertoire te vertalen naar het podium. Live-ervaring heeft hij zat; hij trad al op diverse blues- en jazzfestivals op. Het prachtige artwork is uiteraard ook weer door hemzelf verzorgd. Gelukkig is hij zeer binnenkort weer te zien op de Nederlandse en Vlaamse podia en brengt hij andermaal een prachtplaat mee.

Posted on

stream & download links for new David Philips release

From today the new David Philips release (The Rooftop Recordings 2) is available on all download and streaming platforms and here are links to a few popular platforms:

itunes

spotify

deezer

Posted on

review Rivherside on La Grosse Radio

“Des rythmes électro, des influences hip-hop, mais surtout, des titres bien écrits qui savent montrer un respect de la tradition sans s’en encombrer”

Le blues est décidément increvable. Rivherside n’est pas le premier projet qui se réapproprie le vénérable ancêtre du rock, mais fait indéniablement partie du haut du panier. En effet, il ne suffit pas d’ajouter deux louches d’électro et quelques touches de hip-hop au petit bonheur la chance pour aboutir à un résultat probant. Buddy Guy avait parfaitement réussi à proposer du blues moderne sur son album Sweet Tea (2001), tandis que Scarecrow, projet très blues/hip-hop, peine à se montrer vraiment convaincant (au moins sur album, le groupe est bien meilleur sur scène). Lancé en 2012, Rivherside a pour première particularité d’être un one-man band, celui du Clermontois Renaud Villet, dont c’est le deuxième effort long format (sorti en juin dernier, l’été, que voulez-vous), mais le premier sur lequel il emploie sa boîte à rythmes (après deux EP qui lui ont permis d’expérimenter). Première impression à l’issue d’une écoute superficielle, l’homme aime le blues et le connaît sur le bout des doigts : les variations d’un titre comme “Paranoid”, simples en apparence, jouent habilement avec le rythme, de sorte que Renaud parvient à nous tenir en haleine avec un seul riff. Saluons également sa performance au micro : sa voix chaleureuse, avec un côté crooner de bon aloi, sonne authentique mais pas cliché. En parlant de cliché, on ne peut pas dire qu’ils soient nombreux sur cet album : si la présence de la boîte à rythme légèrement électro (on le ressent essentiellement quand le rythme accélère) permet d’apporter une petite touche de renouveau, c’est avant tout via les compositions elles-mêmes que Renaud prend ses libertés avec le blues de papa, pour lequel son amour transparaît néanmoins clairement. Des rythmes électro, des influences hip-hop, mais surtout, des titres bien écrits qui savent montrer un respect de la tradition sans s’en encombrer : l’instrumental “Albert Dre Junior” commence par se concentrer sur la guitare lead, avant de faire place à une ambiance typiquement hip-hop, sans que l’on ressente une quelconque cassure. Comme quoi, bien plus que l’ajout d’influences issues d’autres horizons, le succès (ou au moins, la réussite) dépend avant tout des capacités d’écriture de l’auteur. Les influences hip-hop restent d’ailleurs en retrait, même si le featuring de TDB sur “Muddy Water” est forcément plus explicite. Sur la totalité de l’album, cela reste discret, mais fonctionne tellement bien que l’on pourrait regretter de ne pas voir cette influence davantage présente. Mais c’est bien le blues qui règne en maître tout du long. Alors il y a tout de même quelques riffs qui se répètent un peu ici et là, (“Something”, “See how they shine”), le premier titre (“Need to speed”) sonne un peu plastoque avec une boîte à rythmes et une guitare qui bavent (encore que c’est probablement voulu), et si les influences apportent une certaine fraîcheur (bienvenue), elles pourraient se faire un poil plus présente à l’avenir qu’on ne s’en plaindrait pas. Cela étant, il s’agit moins de reproches que de remarquer que la marge de progression est bien présente : il s’agit, de plus, du premier album (précédé par 2 EP) sur lequel Renaud Villet met de l’eau dans son blues. Ayant développé une personnalité plus marquée, on pourrait peut-être considérer ce Electraw blues album comme le véritable acte de naissance du projet. Un projet qui redonne le goût du blues et montre que le genre a encore un bel avenir devant lui.