Posted on

review Boo Boo Davis from Italy

Prendete un locale sperduto nel Nord dell’Olanda, infilateci un pubblico partecipe (cosa ormai rara) e un trio che suona un blues sincero e che gli piace farlo. Risultato? Un onesto disco di blues che ti viene vo- glia di riascoltare immaginando di poter essere stato tra i fortu- nati presenti. Questo trio è capitanato da Boo Boo Davis, un mississippiano DOC, nato e cresciuto a Drew nel cuore del Delta, e questo lo si capisce alla prima battuta. Certo che aver avuto a casa propria personaggi come John Lee Hooker, Elmore James o Robert Pete Williams, intenti a suonare col proprio padre, non dev’essere un’esperienza da tutti i giorni e, forse, qualcosa di quelle magiche atmosfere deve per forza esserti rimasta dentro. Sia come sia questa magia emerge da questo “Live And Almost Unplugged” e ci rega- la una sana lezione di blues, dove quel che conta è quel che si dice e non quel che si fa. Lezione che dovrebbero imparare tutti coloro che si approcciano al blues come se fosse una competizione col diavolo o più semplicemente con gli altri “colleghi”. Partita persa prima che inizi, cari miei e il settantatreenne Boo Boo Davis ve lo può dimostrare. Un solo microfono al centro della sala del piccolo Cafe de Amer, il pubblico a due passi e il concerto ha inizio. Boo Boo con la sua armonica e voce è sostenuto da un ottimo Jan Mittendorp alla chitarra e da John Gerritse alla batteria. Non serve altro. Il loro blues fa tutto, dall’iniziale “Ice Storm” via via fino alla conclusiva “St. Louis Woman”, tutti brani scritti da questo trio. È difficile stabilire quale sia la miglior canzone, l’abilità di questi musicisti è quella di aver creato un tappeto sonoro capace di coinvolgere il pubblico olandese come l’ascoltatore a casa, portandolo con l’immaginazione nelle terre piatte del Mississippi dove le ombre al tramonto si allungano sui campi come fantasmi e al crocicchio gli alberi la notte si trasformano in diavoli tentatori. Allora, non esitate, fatevi ten- tare da Boo Boo Davis, qualcosa da insegnarvi lui ce l’ha.

 

Posted on

review Doug MacLeod in Living Blues

Live in Europe sounds really impressive, unless you are in Europe, where “Live in the USA” sounds more impressive. By now an elder statesman of the acoustic blues, singer-songwriter Doug MacLeod, known as “Dubb,” took his National resonator guitar named “Spook” and headed over to Holland back in 2006. This is a reissue of a DVD originally recorded back then, when MacLeod was signed to Black & Tan Records. He recollects that he had a fever that day and he had only 50 percent of his voice. This is the raw recording of MacLeod, Spook and his stomping foot. “No overdubs, no pitch control, no do-overs. It was one night when one of our best and finest acoustic performers today wasn’t feeling too good but went on stage anyway.” If that weren’t written here you would never know it. MacLeod is such a consummate professional, a superlative singer-songwriter and guitarist, a storyteller and performer, that the only thing you will notice is that this is a seasoned pro, a man who cut his teeth playing guitar for George “Harmonica” Smith. He’s played with Big Joe Turner, Pee Wee Crayton, Eddie “Cleanhead” Vinson, Lowell Fulson and Big Mama Thornton. For three decades or so he has been an internationally successful touring musician, and if you don’t know him as a player, maybe you know him as host of Nothin’ But the Blues on Long Beach / Los Angeles’ KLON-KKJZ. Top that with winning the 2016 Blues Music Award for best acoustic blues artist. On this album he is a bit more gentle than normal, delivering nine tunes. He starts off with one of his signature songs I Want You, with his classic pick-up line by now so often copied by lesser men, “I want you / don’t you know I want you / every word is true / this man wants you.” He does a 14-minute-long version of Bukka White’s train song The New Panama Limited. He also delivers smooth versions of his standards Home Cooking, Cold Rain, Long Time Road, Turkey Leg Woman and Master Plan. Bad Magic is an homage to one of his early mentors, Ernest Banks of Toano, Virginia, a one-eyed bluesman who taught MacLeod, “Never play a note you don’t believe.” MacLeod surely took this advice to heart. As a performer and singer, MacLeod is simply unmatched. He interacts with the audience with plain talk, humor and natural “we’re all neighbors and friends” dialogue. He plays a pounding, percussive heartbeat on the guitar, singing with his rich and vibrant voice. Another thing he learned from Ernest Banks is to play his National resonator guitars with such rhythmic force that his audience can’t keep their feet still for wanting to dance. MacLeod remembers. “Ernest said, ‘You have got to make them dance.’ Because he said if they weren’t dancing they weren’t drinking, and if they weren’t dancing and drinking, he wasn’t going to get paid. So, you got to make them dance. The old bluesmen like Ernest Banks and Son House used to do that. Ernest said, ‘You ain’t shit unless you can make them dance.’” If there is one guy on the scene today who keeps the blues vibrant, fresh and new while keeping to the tradition and adding fiery and intensive original news songs, it’s Doug MacLeod.

Posted on

review new Boo Boo Davis by Barnowlblues (Holland)

Boo Boo Davis, geboren in 1943 in Drew, Mississippi, is een regelmatig bezoeker van ons land en een graag geziene gast. Dit laatste vanwege zijn connectie met Black and Tan Records en zijn Nederlandse begeleiders John Gerritse (drums) en Jan Mittendorp (gitaar), die niet geheel toevallig ook iets met genoemde platenmaatschappij van doen heeft. Davis, die zingt en gitaar, harmonica en drums speelt, heeft over de hele wereld getoerd en een behoorlijke catalogus aan cd’s uitgebracht. Op 30 oktober jl. traden David met Gerritse en Mittendorp op in het welbekende Café de Amer in het Drentse Amen. Van dit optreden zijn tien nummers uitgebracht als “Live And Almost Unplugged”. Tien nummers, zoals we ze van Boo Boo Davis kennen. Gebracht met veel plezier voor zowel de muzikanten als het publiek. Heel simpel en basic met slechts een stereomicrofoon in het midden van de ruimte. Niet gepolijst of geschaafd, gewoon muziek zoals het die avond klonk. Dit komt alleen maar de puurheid en eerlijkheid ten goede. Een mooi document van een van de weinige nog originele Mississippi bluesartiesten. Aanrader.

Posted on

review David Philips from Italy

Evidentemente il tetto della casa di Barcellona di David Philips deve avere una vista molto ispirante, dato che questo è il secondo album che registra da lassù, e con tanto di acquerelli di uccelli a decorazione del disco, opera dello stesso David, che farebbero invidia all’edizione deluxe del Bedside Book of Birds. Il musicista e pittore inglese, di cui avevamo già parlato nel precedente If I Had Wings, è un ottimo chitarrista e compositore che spazia fra diversi generi, da atmosfere caraibiche al folk, dal blues ad un pop di classe. Il precedente disco ci aveva colpito notevolmente e questo nuovo lavoro rimane nel solco di quanto già fatto, ma in versione “stripped”, nel senso che mancano un po’ di sovraincisioni, batterie campionate etc che invece riempivano il suono in passato. Sono presenti sia pezzi nuovi sia riarrangiamenti di vecchi brani, sia cantati che solo acustici. Making It Up è il primo in scaletta, il quale parte con un tempo sincopato e un arpeggio serrato di chitarra mentre il cantato rimane melodico (proprio del suo stile, non aspettatevi una voce alla Tom Waits o un crooner come il compianto Leonard Cohen). Il secondo brano riprende That Dirty Road (Beach Version), già apparso nella scaletta del precedente disco, qui però con un ritmo rilassato, quasi alla Jack Johnson, e con ritmo un po’ indolente e caraibico. I generi toccati sono molteplici, dal pop allegro di Washes over Me, al countreggiante Guitar on His Knee, allo shuffle di Here It Is, al blues slide e ritmato di Tied up Gagged and Bound, con un grande groove. Sempre più sulle tonalità blues, ma piedmont style, My Baby Needs Love, passando al blues quasi pre-war di Guilty Sunday o al ragtime di Old Red Haze, dimostrando la versatilità di David Phillips in quasi tutti gli stili delle dodici battute. Per chiudere infine con sei pezzi acustici (Migration, Dance of the Swallow, Reencuentro, The Acrobat, Waterproof), dal sapore a volte west coast, a volte da ballad inglese, per finire con Long Flight Home, tipicamente blues (rumori di sottofondo inclusi), quasi a comporre un ep distinto dal resto. Diciotto pezzi in tutto, registrati a cinque anni di distanza dal primo disco “rooftop”, in presa diretta con due microfoni, armonica, resonator, cigarbox e chitarra acustica, all’aperto sul suo tetto barcellonese. Buon disco, come il precedente, forse pecca un po’ dell’eccessiva semplicità e uniformità rispetto a quanto già fatto ascoltare in If I Had Wings. Tuttavia David Phillips è un ottimo artista che ci fa sempre piacere ascoltare mentre suona la sua chitarra acustica sui tetti di Spagna. Ad esclusivo vantaggio degli uccelli e del cielo della Catalogna.

 

Posted on

review new David Philips release on Zicazine (France)

Singer, songwriter et multi-instrumentiste britannique, David Philips n’a pas mis longtemps à se faire un nom sur la scène blues et folk internationale et c’est en travaillant d’arrache-pied en studio pour ses propres albums mais aussi pour diverses campagnes publicitaires et en participant à de grands festivals comme ceux de Montreux et de Marciac mais aussi à d’autres en Inde, en Australie et dans toute l’Europe qu’il a réussi à faire de sa musique une sorte de référence incontournable. Cinq années après son deuxième album, le premier « Rooftop Recordings » paru sur le label néerlandais Black & Tan Records, David Phillips qui entre temps a publié deux efforts est retourné dans son appartement de Barcelone et c’est là-bas, sous les toits, qu’il s’est livré à l’enregistrement du second volet de ces désormais fameux enregistrements solitaires. Deux micros judicieusement posés, toutes portes et fenêtres ouvertes, l’artiste s’est laissé aller une fois encore à faire chanter ses guitares, dobros et autres cigar box et à inonder le tout de sa voix si attachante et si chaleureuse mais aussi de quelques parties d’harmonica éparpillées deci-delà. Une douzaine de compositions de toute beauté, six instrumentaux issus de diverses improvisations voire même des tests de micros, « The Rooftop Recordings 2 » nous présente des trésors de picking mais aussi et surtout de grands moments de musique au sens le plus large du terme, ces fameux instants où l’on ne se demande plus si l’on est dans le blues, dans le folk ou même dans le rag mais où l’on attrape à la volée de véritables tranches de bonheur comme « That Dirty Road », « Tied Up Gagged And Bound » ou « Guilty Sunday » et des moments empreints d’une formidable spontanéité comme « Dance Of The Swallow », « The Acrobat » ou « Waterproof ». Proposé en version numérique ou en CD au tirage limité à mille exemplaires, l’ouvrage est assorti de diverses aquarelles réalisées par David Philips lui-même qui représentent les oiseaux que l’on peut voir sur les toits de Barcelone. Une bonne manière de boucler la boucle …

Posted on

review for new David Philips on DaMusic (Belgium)

Een akoestische gitaar en een stem. Meer heeft een liedjesmaker niet nodig. Veel artiesten doen, om de intimiteit aan te scherpen, vaak enkele nummertjes akoestisch tussendoor. Maar een heel album, naakt en gestript tot de essentie, blijft eerder uitzondering. En net dat is wat David Philips met dit ‘Rooftop Recordings 2’ bewerkstelligt. De in Engeland geboren en getogen Philips verhuisde al op jonge leeftijd naar Barcelona. Als (sessie)muzikant speelde hij op festivals (Montreux, Marciac, Delhi Jazz) in de wijde wereld. Bredere bekendheid krijg hij onder meer door het cigarboxgitaargedreven What Am I. Hij bracht eerder al twee soloalbums uit op het Nederlandse Black And Tan label (respectievelijk ‘Heal  Yourself Alone'(2010) en ‘The Rooftop Recordings’ (2011)). Later volgde ‘December Wine (The 4 Track Tapes)’, een reeks demo’s en schetsen, en in 2015 was er ‘If I Had Wings’, waarop hij de gitaar en stem verrijkt met elektronica, psychedelica en jazz. Muzikaal situeert Philips zich eerder in de folky gitaarblues, al loont het de moeite om ook eens naar dat recente ‘If I Had Wings’ te luisteren, gezien daarop een heel ander geluid te horen is. Het nieuwe album bevat achttien nummers (twaalf gezongen nummers en zes instrumentals), opgenomen op het dakterras van zijn appartement in Barcelona. De instrumentale songs vormen een extraatje, gezien Philips ze vooral opnam om zijn microfoons te testen en zijn vingers op te warmen. Twee microfoons, één voor gitaar en één voor stem. Heel sober en heel uitgepuurd. Het levert een erg warme en levensbevestigende rootsplaat op, die herinneringen oproept aan artiesten als Jack Johnson. Positieve, opgewekte vibes. En dat allemaal volgens de hem kenmerkende DIY-methode: hij schreef en speelde alles in en produceerde het album ook nog eens. Op zijn albums staat de gitaar centraal: zo beschikt hij over erg uiteenlopende exemplaren die hij, al naargelang de feel, gebruikt. Een gewone, zessnarige gitaar, een driesnarige cigarboxgitaar, een ukelele, een lapstyle dobro. En dan is er nog die stem, die soms wat ruw, dan weer honingzoet klinkt. Uiteraard staat de liefde centraal (Washing Over Me, My Baby Needs Love), maar evengoed zijn er songs over onmacht (Tied Up Gagged And Bound) en schuld (Guilty Sunday). Daar waar hij volledig instrumentaal gaat, komen José Gonzalez of Ben Harper in beeld, zoals te horen is aan Migration, Long Flight Home of The Acrobat. ‘The Rooftop Recordings 2’ is vooral een heel schoon album. Akoestisch, maar tezelfdertijd open voor alles wat hem kan beïnvloeden. Beeldende muziek ook, die aanzet om ook de eigen ramen open te zetten. Philips is naast singer-songwriter kunstenaar. Hij tekent al eens wat ruwe schetsen om die met waterverf bij te werken. Voor de limited cd-editie, duizend genummerde exemplaren, maakte hij een aantal schilderijen van vogels die zijn dakterras in Barcelona bezoeken. De singer-songwriter onderneemt, ter promotie van het album, een tourneetje die hem ook bij ons brengt. Zo zal hij op 2 december in Cowboy Up (Waardamme) een setje spelen en op 4 december duikt hij het Antwerpse concertleven in met een set in de Crossroads.

Posted on

review David Philips on Written In Music

In 2011 legt de Britse singer songwriter en multi-instrumentalist al een eerste sessie vast die tot stand komt op zijn dakappartement in Barcelona. In het voorjaar keerde hij terug, twee microfoons  registreren zijn gitaar- en zanglijnen op en dat levert andermaal een prachtig resultaat op. Een minimalistische set met twaalf  verhalende songs  die van blues naar folk pendelen. Opvallend is de ritmische fingerpicking  die in songs als Making It Up, That Dirty Road en Washes Over Me de expressieve soepele soulvolle zang ondersteunt. Ook als het tempo even vertraagt imponeert Philips. Guitar On His Knee verhaalt het lot van de eenzame troubadour die terugvalt op het gezelschap van zijn gitaar, min of meer Philips’ autobiografie die hier in dik vijf minuten passeert. De blues klinkt door in het op resonerend snarenwerk gebouwde Ellie, het klaaglijke 5 Long Years en Old Red Haze, met het huppelende Guilty Sunday belanden we in een onvervalste ragtime sfeertje. De overwegend heftige aanpak wordt enigszins getemperd in het afsluitende luik opgebouwd met met zes instrumentale nummers vanaf het met lokale Spaanse elementen ingekleurde Migration, een aanpak die je ook in Reencuentro terugvindt. Dance Of The Swallow is ongetwijfeld geïnspireerd door Philips’ observaties van voorbij zwevende vogels en dat levert evenals Waterproof, ook zonder tekst poëtisch getint muziekjes op. Met een ademende harmonica die de gitaarlijnen volgt komen we terug bij de authentieke blues in Long Flight Home. Een werkstuk met tijdloos allure van een bevlogen doe het zelver die zich bovendien een niet onverdienstelijk aquarellist toont, getuige de fraaie schilderingen van vogels die zijn dakterras bezoeken en een strikt gelimiteerde editie illustreren.

Posted on

review David Philips by RootsTime (Belgium)

Zoals de musician’s musician tot de interessantere muzikale categorieën behoort, zo bestaat er ook de soort songwriter’s songwriter, oftewel een vakgenoot waar anderen naar opkijken. Oftewel het échte werk. Zo iemand is de in Barcelona wonende Engelsman David Philips die al een zestal jaren opereert op de dunne scheidslijn tussen folk en blues. Deze artiest heeft genoeg aan zijn gitaar en zijn eigen soulvolle stem. Toch is zijn muziek meer dan pure blues. Er zitten veel folk elementen in en daardoor maakt Philips nog altijd bijzonder inspirerende platen, en zo ook dit keer op “The Rooftop Recordings 2”, want zo goed als op dit nieuwe album klonk hij maar zelden. Met de bedwelmende folk-blues van “The Rooftop Recordings 2” is Philips welgeteld vierde album, even zijn 4 track album “December Wine” uit 2013 niet meegerekend, een muzikale happening geworden op Philips dakterras van zijn appartement, waar zomaar liefst 18 songs werden opgenomen met twee microfoons. De opnames geven je het gevoel aanwezig te zijn op deze zonnige plaats, terwijl hij nummers speelt over voorbijkomende vogels, die ook de inspiratie waren om tussen de aquarellen op de cover een warm dakterras als artwork te creëren. Als een ware singer-songwriter graaft hij verder in deze The Rooftop Recordings met zijn simplistische aanpak van songs, die we allemaal kunnen bestempelen als een kwaliteit van onze troubadour, want het in zekere zin steeds opfrissen van zijn in wezen authentieke maar tijdloze aanpak. Alhoewel, op zijn vorig album “If I Had Wings” waren er voor het eerst ook wat elektronische invloeden, die zijn nu volledig achterwege gebleven, en hoor je zelfs in een nummer als “Waterproof” op de achtergrond regen vallen. Die gevarieerde invalshoeken sluiten op “The Rooftop Recordings 2” dan ook naadloos op elkaar aan. Op zijn nieuwste plaat staan 18 eigen composities waarvan zes instrumentale tracks die dit sublieme album afsluiten. Hij is werkelijk een minimalist die zich daarbij beperkt tot het noodzakelijke, wat overigens volstaat om al uw zintuigen te masseren. Zijn intense songs laten zich beluisteren als delicaat, bruisend, broos en soms licht heftig. Dat wisselt lekker af, vooral in de eerste songs, neemt hij de luisteraar mee met zijn soulvolle stem in zijn in wezen authentieke maar tijdloze aanpak, al zijn deze songs best gevarieerd, want soms neigt het wat meer jazzy in zijn akoestische blues, tot hij in zijn eerste instrumental “Migration” Spaanse invloeden en in de instrumentale afsluiter “Long Flight Home” pure blues laat horen. Hij heeft het vermogen om je recht in het hart te raken en dat heeft hem een zeer trouw publiek op geleverd. De kracht van Philips muziek ligt in zijn stemgeluid, waar een berg aan hoop en liefde in doordringt.  “The Rooftop Recordings 2” vormt hiermee een klein intiem meesterwerkje, waarin zijn muzikale en tekstuele kracht opnieuw het beste in hem naar boven halen. David Philips zal later dit jaar zijn wereldklasse gitaarspel en zorgvuldig opgebouwde liedjes en verhalen presenteren aan een groeiend publiek. Dus zeker niet te missen.

Posted on

new single David Philips

today we released a new single

B&T 958 – David Philips – Washes Over Me

David Philips returned to his Barcelona rooftop apartment to record the second Rooftop Recordings album that will be released in October 2016. “Washes Over Me” is the first single from this new album. The single will be available at all the download and streaming services. Here are the links to few of them

itunes

spotify

deezer

Posted on

review Doug MacLeod – Live in Europe on FolkForum (NL)

In 2006 werden opnamen gemaakt van een concert van Doug MacLeod. Die werden eerder gebruikt voor de inmiddels niet meer verkrijgbare dvd The Blues In Me, nu is er de cd Live in Europe. MacLeod is deze avond niet fit en heeft een nog hesere stem dan we van hem gewend zijn, maar desondanks geeft hij zijn publiek alles wat hij in zich heeft en dat klinkt goed, ook bijna tien jaar na dato, het moet een bijzonder optreden geweest zijn. Toen Jan Mittendorp van Black & Tan Records met het idee kwam om deze opnamen op audio uit te brengen zag Doug MacLeod dat niet meteen zitten en zei: “Don’t you remember I had a fever that day and maybe 50% of my voice?” Het antwoord luidde: “Yes, but you had your guitar and your feeling.” Of ie toch nog maar een keer wilde luisteren. Dat heeft ie gedaan en waar eerder dit jaar bij Black & Tan een digitale versie verscheen met de elf nummers zoals die op de dvd stonden is er nu ook een fysieke cd van Live In Europe met 9 stukken (Walking While I Bleed en Big City Woman ontbreken). Zelf vergelijkt hij zijn stem deze avond met een gitaar waarvan de onderste en de bovenste snaren nog gebruikt kunnen worden, maar de middelste twee ontbreken. Als je Doug MacLeod al kent kun je horen dat hij ziek is bij dit optreden in een plaats in Nederland waarvan hij de naam niet kan uitspreken (Oudeschans). Toch zijn zijn verhalen charmant als altijd, zijn liedjes zitten vol gevoel en waar zijn stem het hier en daar misschien dreigt te laten afweten is zijn gitaarspel zo bevlogen als het maar kan zijn. Het broeit in Bad Magic, waarin de extra heesheid de sinistere sfeer zelfs ten goede komt, en de ‘train song’ The New Panama Ltd. is een zinderend mooie parel op deze plaat. Dit is geen eigen nummer maar een stuk van Booker ‘Bukka’ White, dat hij samenvoegde met een variant van Tom Rush om er vervolgens het eigen Doug MacLeod-sausje overheen te gieten. Ruim 14 minuten lang klinkt er pure passie uit de speakers. Natuurlijk is er ook ruimte voor goed advies: “If you can’t get home cookin’ in your own home, you will go to someone else’s home to get you some. Now that doesn’t make for a good relationship, but it makes for a good blues song” (Home Cookin’), of een lied over de liefde voor de vollere vrouw waar je tenminste houvast aan hebt (Turkey Leg Woman). Inmiddels is de sympathieke bluesman 70, maar nog steeds legt hij al zijn passie in zijn altijd akoestisch gespeelde muziek. Live in Europe is een heerlijke plaat, die uitstekend weergeeft waar het (nog steeds) om draait bij een optreden van Doug MacLeod: ontspannen verhalen, indringend spel en natuurlijk humor. Ik zie nu al uit naar de volgende keer dat hij deze kant op komt. Het album is digitaal te downloaden of te streamen via de bekende kanalen zoals iTunes of Spotify