Posted on

review for new David Philips on DaMusic (Belgium)

Een akoestische gitaar en een stem. Meer heeft een liedjesmaker niet nodig. Veel artiesten doen, om de intimiteit aan te scherpen, vaak enkele nummertjes akoestisch tussendoor. Maar een heel album, naakt en gestript tot de essentie, blijft eerder uitzondering. En net dat is wat David Philips met dit ‘Rooftop Recordings 2’ bewerkstelligt. De in Engeland geboren en getogen Philips verhuisde al op jonge leeftijd naar Barcelona. Als (sessie)muzikant speelde hij op festivals (Montreux, Marciac, Delhi Jazz) in de wijde wereld. Bredere bekendheid krijg hij onder meer door het cigarboxgitaargedreven What Am I. Hij bracht eerder al twee soloalbums uit op het Nederlandse Black And Tan label (respectievelijk ‘Heal  Yourself Alone'(2010) en ‘The Rooftop Recordings’ (2011)). Later volgde ‘December Wine (The 4 Track Tapes)’, een reeks demo’s en schetsen, en in 2015 was er ‘If I Had Wings’, waarop hij de gitaar en stem verrijkt met elektronica, psychedelica en jazz. Muzikaal situeert Philips zich eerder in de folky gitaarblues, al loont het de moeite om ook eens naar dat recente ‘If I Had Wings’ te luisteren, gezien daarop een heel ander geluid te horen is. Het nieuwe album bevat achttien nummers (twaalf gezongen nummers en zes instrumentals), opgenomen op het dakterras van zijn appartement in Barcelona. De instrumentale songs vormen een extraatje, gezien Philips ze vooral opnam om zijn microfoons te testen en zijn vingers op te warmen. Twee microfoons, één voor gitaar en één voor stem. Heel sober en heel uitgepuurd. Het levert een erg warme en levensbevestigende rootsplaat op, die herinneringen oproept aan artiesten als Jack Johnson. Positieve, opgewekte vibes. En dat allemaal volgens de hem kenmerkende DIY-methode: hij schreef en speelde alles in en produceerde het album ook nog eens. Op zijn albums staat de gitaar centraal: zo beschikt hij over erg uiteenlopende exemplaren die hij, al naargelang de feel, gebruikt. Een gewone, zessnarige gitaar, een driesnarige cigarboxgitaar, een ukelele, een lapstyle dobro. En dan is er nog die stem, die soms wat ruw, dan weer honingzoet klinkt. Uiteraard staat de liefde centraal (Washing Over Me, My Baby Needs Love), maar evengoed zijn er songs over onmacht (Tied Up Gagged And Bound) en schuld (Guilty Sunday). Daar waar hij volledig instrumentaal gaat, komen José Gonzalez of Ben Harper in beeld, zoals te horen is aan Migration, Long Flight Home of The Acrobat. ‘The Rooftop Recordings 2’ is vooral een heel schoon album. Akoestisch, maar tezelfdertijd open voor alles wat hem kan beïnvloeden. Beeldende muziek ook, die aanzet om ook de eigen ramen open te zetten. Philips is naast singer-songwriter kunstenaar. Hij tekent al eens wat ruwe schetsen om die met waterverf bij te werken. Voor de limited cd-editie, duizend genummerde exemplaren, maakte hij een aantal schilderijen van vogels die zijn dakterras in Barcelona bezoeken. De singer-songwriter onderneemt, ter promotie van het album, een tourneetje die hem ook bij ons brengt. Zo zal hij op 2 december in Cowboy Up (Waardamme) een setje spelen en op 4 december duikt hij het Antwerpse concertleven in met een set in de Crossroads.

Posted on

review David Philips on Written In Music

In 2011 legt de Britse singer songwriter en multi-instrumentalist al een eerste sessie vast die tot stand komt op zijn dakappartement in Barcelona. In het voorjaar keerde hij terug, twee microfoons  registreren zijn gitaar- en zanglijnen op en dat levert andermaal een prachtig resultaat op. Een minimalistische set met twaalf  verhalende songs  die van blues naar folk pendelen. Opvallend is de ritmische fingerpicking  die in songs als Making It Up, That Dirty Road en Washes Over Me de expressieve soepele soulvolle zang ondersteunt. Ook als het tempo even vertraagt imponeert Philips. Guitar On His Knee verhaalt het lot van de eenzame troubadour die terugvalt op het gezelschap van zijn gitaar, min of meer Philips’ autobiografie die hier in dik vijf minuten passeert. De blues klinkt door in het op resonerend snarenwerk gebouwde Ellie, het klaaglijke 5 Long Years en Old Red Haze, met het huppelende Guilty Sunday belanden we in een onvervalste ragtime sfeertje. De overwegend heftige aanpak wordt enigszins getemperd in het afsluitende luik opgebouwd met met zes instrumentale nummers vanaf het met lokale Spaanse elementen ingekleurde Migration, een aanpak die je ook in Reencuentro terugvindt. Dance Of The Swallow is ongetwijfeld geïnspireerd door Philips’ observaties van voorbij zwevende vogels en dat levert evenals Waterproof, ook zonder tekst poëtisch getint muziekjes op. Met een ademende harmonica die de gitaarlijnen volgt komen we terug bij de authentieke blues in Long Flight Home. Een werkstuk met tijdloos allure van een bevlogen doe het zelver die zich bovendien een niet onverdienstelijk aquarellist toont, getuige de fraaie schilderingen van vogels die zijn dakterras bezoeken en een strikt gelimiteerde editie illustreren.

Posted on

review David Philips by RootsTime (Belgium)

Zoals de musician’s musician tot de interessantere muzikale categorieën behoort, zo bestaat er ook de soort songwriter’s songwriter, oftewel een vakgenoot waar anderen naar opkijken. Oftewel het échte werk. Zo iemand is de in Barcelona wonende Engelsman David Philips die al een zestal jaren opereert op de dunne scheidslijn tussen folk en blues. Deze artiest heeft genoeg aan zijn gitaar en zijn eigen soulvolle stem. Toch is zijn muziek meer dan pure blues. Er zitten veel folk elementen in en daardoor maakt Philips nog altijd bijzonder inspirerende platen, en zo ook dit keer op “The Rooftop Recordings 2”, want zo goed als op dit nieuwe album klonk hij maar zelden. Met de bedwelmende folk-blues van “The Rooftop Recordings 2” is Philips welgeteld vierde album, even zijn 4 track album “December Wine” uit 2013 niet meegerekend, een muzikale happening geworden op Philips dakterras van zijn appartement, waar zomaar liefst 18 songs werden opgenomen met twee microfoons. De opnames geven je het gevoel aanwezig te zijn op deze zonnige plaats, terwijl hij nummers speelt over voorbijkomende vogels, die ook de inspiratie waren om tussen de aquarellen op de cover een warm dakterras als artwork te creëren. Als een ware singer-songwriter graaft hij verder in deze The Rooftop Recordings met zijn simplistische aanpak van songs, die we allemaal kunnen bestempelen als een kwaliteit van onze troubadour, want het in zekere zin steeds opfrissen van zijn in wezen authentieke maar tijdloze aanpak. Alhoewel, op zijn vorig album “If I Had Wings” waren er voor het eerst ook wat elektronische invloeden, die zijn nu volledig achterwege gebleven, en hoor je zelfs in een nummer als “Waterproof” op de achtergrond regen vallen. Die gevarieerde invalshoeken sluiten op “The Rooftop Recordings 2” dan ook naadloos op elkaar aan. Op zijn nieuwste plaat staan 18 eigen composities waarvan zes instrumentale tracks die dit sublieme album afsluiten. Hij is werkelijk een minimalist die zich daarbij beperkt tot het noodzakelijke, wat overigens volstaat om al uw zintuigen te masseren. Zijn intense songs laten zich beluisteren als delicaat, bruisend, broos en soms licht heftig. Dat wisselt lekker af, vooral in de eerste songs, neemt hij de luisteraar mee met zijn soulvolle stem in zijn in wezen authentieke maar tijdloze aanpak, al zijn deze songs best gevarieerd, want soms neigt het wat meer jazzy in zijn akoestische blues, tot hij in zijn eerste instrumental “Migration” Spaanse invloeden en in de instrumentale afsluiter “Long Flight Home” pure blues laat horen. Hij heeft het vermogen om je recht in het hart te raken en dat heeft hem een zeer trouw publiek op geleverd. De kracht van Philips muziek ligt in zijn stemgeluid, waar een berg aan hoop en liefde in doordringt.  “The Rooftop Recordings 2” vormt hiermee een klein intiem meesterwerkje, waarin zijn muzikale en tekstuele kracht opnieuw het beste in hem naar boven halen. David Philips zal later dit jaar zijn wereldklasse gitaarspel en zorgvuldig opgebouwde liedjes en verhalen presenteren aan een groeiend publiek. Dus zeker niet te missen.

Posted on

new single David Philips

today we released a new single

B&T 958 – David Philips – Washes Over Me

David Philips returned to his Barcelona rooftop apartment to record the second Rooftop Recordings album that will be released in October 2016. “Washes Over Me” is the first single from this new album. The single will be available at all the download and streaming services. Here are the links to few of them

itunes

spotify

deezer

Posted on

review Doug MacLeod – Live in Europe on FolkForum (NL)

In 2006 werden opnamen gemaakt van een concert van Doug MacLeod. Die werden eerder gebruikt voor de inmiddels niet meer verkrijgbare dvd The Blues In Me, nu is er de cd Live in Europe. MacLeod is deze avond niet fit en heeft een nog hesere stem dan we van hem gewend zijn, maar desondanks geeft hij zijn publiek alles wat hij in zich heeft en dat klinkt goed, ook bijna tien jaar na dato, het moet een bijzonder optreden geweest zijn. Toen Jan Mittendorp van Black & Tan Records met het idee kwam om deze opnamen op audio uit te brengen zag Doug MacLeod dat niet meteen zitten en zei: “Don’t you remember I had a fever that day and maybe 50% of my voice?” Het antwoord luidde: “Yes, but you had your guitar and your feeling.” Of ie toch nog maar een keer wilde luisteren. Dat heeft ie gedaan en waar eerder dit jaar bij Black & Tan een digitale versie verscheen met de elf nummers zoals die op de dvd stonden is er nu ook een fysieke cd van Live In Europe met 9 stukken (Walking While I Bleed en Big City Woman ontbreken). Zelf vergelijkt hij zijn stem deze avond met een gitaar waarvan de onderste en de bovenste snaren nog gebruikt kunnen worden, maar de middelste twee ontbreken. Als je Doug MacLeod al kent kun je horen dat hij ziek is bij dit optreden in een plaats in Nederland waarvan hij de naam niet kan uitspreken (Oudeschans). Toch zijn zijn verhalen charmant als altijd, zijn liedjes zitten vol gevoel en waar zijn stem het hier en daar misschien dreigt te laten afweten is zijn gitaarspel zo bevlogen als het maar kan zijn. Het broeit in Bad Magic, waarin de extra heesheid de sinistere sfeer zelfs ten goede komt, en de ‘train song’ The New Panama Ltd. is een zinderend mooie parel op deze plaat. Dit is geen eigen nummer maar een stuk van Booker ‘Bukka’ White, dat hij samenvoegde met een variant van Tom Rush om er vervolgens het eigen Doug MacLeod-sausje overheen te gieten. Ruim 14 minuten lang klinkt er pure passie uit de speakers. Natuurlijk is er ook ruimte voor goed advies: “If you can’t get home cookin’ in your own home, you will go to someone else’s home to get you some. Now that doesn’t make for a good relationship, but it makes for a good blues song” (Home Cookin’), of een lied over de liefde voor de vollere vrouw waar je tenminste houvast aan hebt (Turkey Leg Woman). Inmiddels is de sympathieke bluesman 70, maar nog steeds legt hij al zijn passie in zijn altijd akoestisch gespeelde muziek. Live in Europe is een heerlijke plaat, die uitstekend weergeeft waar het (nog steeds) om draait bij een optreden van Doug MacLeod: ontspannen verhalen, indringend spel en natuurlijk humor. Ik zie nu al uit naar de volgende keer dat hij deze kant op komt. Het album is digitaal te downloaden of te streamen via de bekende kanalen zoals iTunes of Spotify

Posted on

review Doug MacLeod – Live in Europe on Rootstime (Belgium)

Één van onze absolute favoriete songsmeden is Doug MacLeod. De man heeft al ettelijke albums op zijn naam staan die stuk voor stuk aanraders zijn voor de liefhebbers van de akoestische blues. Zijn nieuwste album “Live In Europe” is een fantastische weergave van ’s mans talent. Het was in eerste instantie uitgebracht als DVD “The Blues In Me”, met daarop elf nummers. Deze is inmiddels uitverkocht maar Black and Tan Records had het sublieme idee om van dit weergaloos concert ook een album uit te brengen. Hierop staan negen nummers waarvan acht originele en één cover, waarover later meer. Waarom het tien jaar geduurd heeft om de plaat uit te brengen is ons een raadsel, het gaat immers om de weergave van een, zeg maar intieme, set op 26 en 27 november 2006 in het Wapen van Oude Schans, waar een aandachtig publiek aan tafels gezeten , duidelijk genoot van de warme performance van de troubadour. Enkel Doug en zijn National Guitar, die hij liefdevol “Spook” noemt en zijn kenmerkende linkervoet voor de stomp. Het geeft een perfect beeld weer van MacLeod: met zijn warme stem en zijn smaakvol picking en subtiele slide weet hij aandachtige luisteraars te begeesteren van begin tot einde. Zijn teksten zijn een weergave van zijn eigen ervaringen, zijn belevenissen tijdens het touren, liefde, ontbering en pleziertjes. Verhalend gebracht en met de nodige zin voor humor zoals we van hem gewend zijn. Het is onwaarschijnlijk hoe de man, ondanks zijn hoge koorts die dag en met een stem op halve kracht, dergelijk concert wist neer te zetten. Je voelt als het ware de dankbaarheid en bewondering van het aanwezige publiek. Deze release is ook een knap overzicht van wat de man zo al heeft uitgebracht in zijn carrière. Het openingsnummer “I Want You” en “Home Cookin’” bijvoorbeeld zijn hernemingen van de songs die we ook kunnen aantreffen op zijn sublieme album “Unmarked Road”, terwijl “Bad Magic” en “Turkey Leg Woman” eerder al terug te vinden waren op zijn , eveneens aan te raden, album “Where I Been”. Maar het absolute hoogtepunt op deze uitgave is zonder twijfel het meer dan veertien minuten durende “The New Panama LTD”. Het is Doug’s bewerking van Bukka White’s “Panama Limited” en alleen al deze song verantwoordt de aanschaf van deze uitgave! ’s Mans eigenzinnige versie viel ook al te bewonderen op het album “Little Sin” maar hier spon hij het nog zowat vier minuten langer uit, resulterend in een begeesterend verhaal dat de aanwezigen moeiteloos in de ban weet te houden. Doug MacLeod is een artiest om te koesteren. Met deze “Live In Europe” heb je de kans om, zittend in je zetel en met een stevig glas binnen handbereik, getuige te zijn van een concert van één van de boeiendste akoestische bluesartiesten die je kan aantreffen.

Posted on

review Doug MacLeod – Live in Europe on Rootsville (Belgium)

Doug MacLeod is met voorsprong de meest aangename persoonlijkheid onder de akoestische singer-songwriters….ever. Deze in eerste instantie Amerikaanse bluesman is hier in de lage landen en zelfs in gans Europa een geliefd persoon door zijn warme en van humor gespekte optredens. Bij Doug is het niet zo maar een concert dat je gaat beluisteren maar hij weet zijn fans steeds weer mee te nemen op reis doorheen boeiende en soms zeer persoonlijke verhalen. In 2015 kregen we nog zijn ‘Exactly Like This’ te bespreken en eerder dit jaar was er ook een ‘Live’ registratie te horen van optredens tussen 2002 en 2008 maar laten we stellen dat deze ‘Live In Europe’ een meer officiële versie is van één van zijn prachtige en smaakmakende concerten. Wat ook als een pluspunt mag worden ervaren is dat je hoegenaamd niet bang hoeft te zijn dat je deze nummers onder zijn recente albums bevinden want dit is een opname die reeds dateert van 2006 waarvan er wel enkele nummers  uit de DVD zijn gehaald die’ Black & Tan Records’ uitbracht onder de noemer ‘The Blues in Me’. Deze Amerikaanse storutellende bluesman werd geboren in New York en alvorens in Los Angeles te stranden doorzwierf hij heel wat staten. De zeventig reeds gepasserd oogt deze Doug MacLeod nog steeds veel jonger en daar zal de liefde voor het optreden wel wat mee te maken hebben. Samen met zijn slide en resonator blijft het steeds weer genieten op een concert van deze man. Openen doet hij op dit schijfje met ‘I Want You’ en daar richt hij zich zeker en vast tot zijn schare trouwe fans. Met ‘The New Panama LTD’ krijgen we zo een typische storytellend nummer dat de sterkte uitmaakt van Doug’s optreden. Op deze song neemt hij ons mee in een verhaal waarop hij in Arkansas de legende David ‘Honeyboy’ Edwards wist te ontmoeten. Home Cookin’ is zo één van die herkenbare en uptempo country-bluesjes waarin je alle ingrediënten kan terugvinden voor een steengoed blues nummer. Ook met ‘Turkey Leg Woman’ krijgen we een nummer waar één of ander aangenaam aan vast komt te hangen, eentje waarop je de talenten van deze fingerpickin’ artiest ten volle tot hun recht komen….this ‘Live in Europe’ it’s a masters plan!

Posted on

Twangville review for Doug MacLeod – Live In Europe

You may not have heard of Doug MacLeod yet, but he’s been kicking around the California blues scene for decades. And if you’re looking for excellent country blues, you can’t go wrong picking up one of “Dubb” MacLeod’s many releases. Born in New York City, raised in North Carolina and St. Louis, and spending a number of years in Norfolk, Virginia while in the Navy before settling in Los Angeles, MacLeod had an opportunity to hear and play with many excellent blues musicians.  After working as a sideman for a number of years, MacLeod released first album, No Road Back Home, in 1984.  Among his solid offerings over the years were 1997’s Unmarked Road and Whose Truth, Whose Lies?, released in 2000. Now 70, MacLeod continues to tour and create music.  But Live in Europe was recorded during a 2006 tour.  On it, MacLeod’s skill with the guitar, crusty singing and overall reverence for the music form he has embraced is on display.  Check out “I Want You,” below.  Other highlights include MacLeod’s arrangement of a Bukka White classic, which MacLeod renamed “The New Panama Ltd.,” “Cold Rain,” and “Masters Plan,” which MacLeod co-write with Danny Jesser.  Except for “The New Panama Ltd.” and “Masters Plan,” all the songs are MacLeod originals.

Posted on

review Rivherside from the UK

review new Rivherside by Norman Darwen for BluesInTheSouth:

French blues artist Renaud Villet a.k.a. Rivherside released his well-received first album in 2012, and a couple of years later this one man band from Clermont-Ferrand decided to mix hip hop and electro sounds with his blues. Stop! Don’t go away just yet… take a listen to ‘Albert Dre Jr.’ which offers Albert King licks over a harsh urban beat, or ‘Come Over Here’, with its trance like backing combining with an R. L. Burnside styled approach; so too does ‘Muddy Water’, which also has a rap from TDP. ‘I’m Going Away’ is a John Lee Hooker-ish performance, with the low in the mix vocals adding to the boogie approach, whilst ‘Need To Speed’ is a slab of manic rock and roll and ‘Paranoid’ is a tough blues-rocker. The pace slows again for the folky ‘See How They Shine’, then ‘Skinny Woman’ is a gritty-toned Fred McDowell flavoured piece (plus effects) and ‘Treat Me Right’ hits another powerful blues groove. The set closes out with Dave Crowe and LigOne guesting on ‘Who You’re Talking To’, with the electronic effects pretty noticeable here. OK, I realise that this release is not going to be to everyone’s taste but if you like your blues modern, unafraid to take risks and with a bit of an edge, do investigate this.