Posted on

review David Philips on Written In Music

In 2011 legt de Britse singer songwriter en multi-instrumentalist al een eerste sessie vast die tot stand komt op zijn dakappartement in Barcelona. In het voorjaar keerde hij terug, twee microfoons  registreren zijn gitaar- en zanglijnen op en dat levert andermaal een prachtig resultaat op. Een minimalistische set met twaalf  verhalende songs  die van blues naar folk pendelen. Opvallend is de ritmische fingerpicking  die in songs als Making It Up, That Dirty Road en Washes Over Me de expressieve soepele soulvolle zang ondersteunt. Ook als het tempo even vertraagt imponeert Philips. Guitar On His Knee verhaalt het lot van de eenzame troubadour die terugvalt op het gezelschap van zijn gitaar, min of meer Philips’ autobiografie die hier in dik vijf minuten passeert. De blues klinkt door in het op resonerend snarenwerk gebouwde Ellie, het klaaglijke 5 Long Years en Old Red Haze, met het huppelende Guilty Sunday belanden we in een onvervalste ragtime sfeertje. De overwegend heftige aanpak wordt enigszins getemperd in het afsluitende luik opgebouwd met met zes instrumentale nummers vanaf het met lokale Spaanse elementen ingekleurde Migration, een aanpak die je ook in Reencuentro terugvindt. Dance Of The Swallow is ongetwijfeld geïnspireerd door Philips’ observaties van voorbij zwevende vogels en dat levert evenals Waterproof, ook zonder tekst poëtisch getint muziekjes op. Met een ademende harmonica die de gitaarlijnen volgt komen we terug bij de authentieke blues in Long Flight Home. Een werkstuk met tijdloos allure van een bevlogen doe het zelver die zich bovendien een niet onverdienstelijk aquarellist toont, getuige de fraaie schilderingen van vogels die zijn dakterras bezoeken en een strikt gelimiteerde editie illustreren.

Posted on

review David Philips by RootsTime (Belgium)

Zoals de musician’s musician tot de interessantere muzikale categorieën behoort, zo bestaat er ook de soort songwriter’s songwriter, oftewel een vakgenoot waar anderen naar opkijken. Oftewel het échte werk. Zo iemand is de in Barcelona wonende Engelsman David Philips die al een zestal jaren opereert op de dunne scheidslijn tussen folk en blues. Deze artiest heeft genoeg aan zijn gitaar en zijn eigen soulvolle stem. Toch is zijn muziek meer dan pure blues. Er zitten veel folk elementen in en daardoor maakt Philips nog altijd bijzonder inspirerende platen, en zo ook dit keer op “The Rooftop Recordings 2”, want zo goed als op dit nieuwe album klonk hij maar zelden. Met de bedwelmende folk-blues van “The Rooftop Recordings 2” is Philips welgeteld vierde album, even zijn 4 track album “December Wine” uit 2013 niet meegerekend, een muzikale happening geworden op Philips dakterras van zijn appartement, waar zomaar liefst 18 songs werden opgenomen met twee microfoons. De opnames geven je het gevoel aanwezig te zijn op deze zonnige plaats, terwijl hij nummers speelt over voorbijkomende vogels, die ook de inspiratie waren om tussen de aquarellen op de cover een warm dakterras als artwork te creëren. Als een ware singer-songwriter graaft hij verder in deze The Rooftop Recordings met zijn simplistische aanpak van songs, die we allemaal kunnen bestempelen als een kwaliteit van onze troubadour, want het in zekere zin steeds opfrissen van zijn in wezen authentieke maar tijdloze aanpak. Alhoewel, op zijn vorig album “If I Had Wings” waren er voor het eerst ook wat elektronische invloeden, die zijn nu volledig achterwege gebleven, en hoor je zelfs in een nummer als “Waterproof” op de achtergrond regen vallen. Die gevarieerde invalshoeken sluiten op “The Rooftop Recordings 2” dan ook naadloos op elkaar aan. Op zijn nieuwste plaat staan 18 eigen composities waarvan zes instrumentale tracks die dit sublieme album afsluiten. Hij is werkelijk een minimalist die zich daarbij beperkt tot het noodzakelijke, wat overigens volstaat om al uw zintuigen te masseren. Zijn intense songs laten zich beluisteren als delicaat, bruisend, broos en soms licht heftig. Dat wisselt lekker af, vooral in de eerste songs, neemt hij de luisteraar mee met zijn soulvolle stem in zijn in wezen authentieke maar tijdloze aanpak, al zijn deze songs best gevarieerd, want soms neigt het wat meer jazzy in zijn akoestische blues, tot hij in zijn eerste instrumental “Migration” Spaanse invloeden en in de instrumentale afsluiter “Long Flight Home” pure blues laat horen. Hij heeft het vermogen om je recht in het hart te raken en dat heeft hem een zeer trouw publiek op geleverd. De kracht van Philips muziek ligt in zijn stemgeluid, waar een berg aan hoop en liefde in doordringt.  “The Rooftop Recordings 2” vormt hiermee een klein intiem meesterwerkje, waarin zijn muzikale en tekstuele kracht opnieuw het beste in hem naar boven halen. David Philips zal later dit jaar zijn wereldklasse gitaarspel en zorgvuldig opgebouwde liedjes en verhalen presenteren aan een groeiend publiek. Dus zeker niet te missen.

Posted on

review David Philips on JohnnysGarden

Het nieuwe album van David Philips is opgesierd met leuke aquarellen. Vogeltjes en frisse tinten, die prima samen gaan met zijn dakterras te Barcelona waar de opnames plaatsvonden van deze tweede in de serie. De tekst op de hoes beperkt zich tot het noodzakelijke. David Philips laat de muziek het woord doen. Ik ken een aantal Philips albums, maar die vorige, Rooftop Recordings uit 2011, sprak het meest tot mijn verbeelding. Geen flauw idee waarom. Wellicht veroorzaakt door de energieke lading die verborgen zit in de live uitvoering. Hetzelfde opbeurende ervaar ik tijdens het beluisteren van Rooftop Recording 2. Opnieuw word ik geïmponeerd door deze snarenvirtuoos met zijn soulvolle zang. Voor een moment had ik, in Guilty Sunday, een associatie met Jerry Riopelle. Een artiest die eveneens floreerde vanuit zonovergoten oorden, maar zich sinds zijn hoogtijdagen op de vlakte houdt. David Philips schotelt ons opnieuw een royaal aantal pareltjes voor. Achttien stuks maar liefst! Twaalf volwaardige nummers en zes instrumentale). Bijna achteloos gemakkelijk lijkt het allemaal. Hij steekt van wal met een drietal aansprekende nummers, maar de aandacht van de luisteraar zal daarna allerminst inzakken, zelfs bij de meer bedachtzame nummers. Sowieso indrukwekkend wanneer een artiest blijft boeien ook als hij zichzelf beperkt heeft tot het meest basale, zang en gitaar. Rooftop Recordings is opnieuw een zogenaamde bare bone, waarbij David Philips andermaal bewijst een meester te zijn in het tot leven brengen van een waar spectrum aan muzikale invloeden. Spaanse invloeden in een nummer als Migration, maar ook een pure blues song (Long Flight Home) weet hij overtuigend neer te zetten. Het merendeel zit volgepropt met soul. De plaat barst uit zijn voegen van de muzikaliteit. Halverwege november en begin december is wederom gelegenheid hem in levende lijve te aanschouwen, aangezien hij een aantal dagen binnen zijn schema geprikt heeft in Nederland en België. Tot die tijd biedt David Philips je de mogelijkheid om je huiskamer te transformeren tot een Spaans dakterras met zijn frivole muziek zonder opsmuk.

Posted on

review new David Philips release on MusicThatNeedsAttention

Sinds 2010 brengt de Engelse singer-songwriter David Philips albums uit. Daarnaast verdient hij zijn brood door middel van muziekproducties voor onder anderen MTV, Audi, Volkswagen en Honda. Het debuutalbum Heal Yourself Alone bracht hij in eigen beheer uit. Hierna tekende hij voor het Nederlandse Black & Tanlabel. Hij is een multi-instrumentalist en speelt zelf alles in op zijn songs. Op het vorig jaar verschenen If I Had Wings week hij voor het eerst af van de wel heel sobere invulling van de liedjes op eerdere platen. Het was ook wat avontuurlijker en waren er voor het eerst ook wat elektronische invloeden te horen. If I Had Wings maakte vorig jaar grote indruk op mij en eindigde zodoende hoog in mijn eindejaarslijst. Voor zijn nieuwste worp greep hij echter terug op het oude recept, het werd thuis in zijn appartement in Barcelona opgenomen. De luisteraar wordt getrakteerd op maar liefst achttien tracks met een speelduur van zevenenzestig minuten. Ondanks de lange speelduur en sobere invulling weet hij de aandacht goed vast te houden. Het repertoire is gevarieerd, soms wat jazzy dan weer met wat bluesinvloeden. Hij maakt slechts alleen gebruik van zang, gitaar en mondharmonica. In zijn zang zit altijd de nodige soul, heel af en toe maakt hij ter afwisseling ook gebruik van zijn kopstem. Het gitaarspel is zoals altijd buitengewoon goed verzorgd. Soms laat hij zijn fabuleuze techniek de vrije loop, zoals in Tied Up Gagged and Bound. Een van de weinige songs die hij opnieuw opnam. Aan het eind staan zes instrumentale nummers, in een ervan, Waterproof, hoor je op de achtergrond regen vallen. Direct moest ik denken aan het relaxte Tama Na Koto van Paniyolo. Het zal weinig moeite kosten voor David om dit repertoire te vertalen naar het podium. Live-ervaring heeft hij zat; hij trad al op diverse blues- en jazzfestivals op. Het prachtige artwork is uiteraard ook weer door hemzelf verzorgd. Gelukkig is hij zeer binnenkort weer te zien op de Nederlandse en Vlaamse podia en brengt hij andermaal een prachtplaat mee.

Posted on

review Doug MacLeod – Live in Europe on FolkForum (NL)

In 2006 werden opnamen gemaakt van een concert van Doug MacLeod. Die werden eerder gebruikt voor de inmiddels niet meer verkrijgbare dvd The Blues In Me, nu is er de cd Live in Europe. MacLeod is deze avond niet fit en heeft een nog hesere stem dan we van hem gewend zijn, maar desondanks geeft hij zijn publiek alles wat hij in zich heeft en dat klinkt goed, ook bijna tien jaar na dato, het moet een bijzonder optreden geweest zijn. Toen Jan Mittendorp van Black & Tan Records met het idee kwam om deze opnamen op audio uit te brengen zag Doug MacLeod dat niet meteen zitten en zei: “Don’t you remember I had a fever that day and maybe 50% of my voice?” Het antwoord luidde: “Yes, but you had your guitar and your feeling.” Of ie toch nog maar een keer wilde luisteren. Dat heeft ie gedaan en waar eerder dit jaar bij Black & Tan een digitale versie verscheen met de elf nummers zoals die op de dvd stonden is er nu ook een fysieke cd van Live In Europe met 9 stukken (Walking While I Bleed en Big City Woman ontbreken). Zelf vergelijkt hij zijn stem deze avond met een gitaar waarvan de onderste en de bovenste snaren nog gebruikt kunnen worden, maar de middelste twee ontbreken. Als je Doug MacLeod al kent kun je horen dat hij ziek is bij dit optreden in een plaats in Nederland waarvan hij de naam niet kan uitspreken (Oudeschans). Toch zijn zijn verhalen charmant als altijd, zijn liedjes zitten vol gevoel en waar zijn stem het hier en daar misschien dreigt te laten afweten is zijn gitaarspel zo bevlogen als het maar kan zijn. Het broeit in Bad Magic, waarin de extra heesheid de sinistere sfeer zelfs ten goede komt, en de ‘train song’ The New Panama Ltd. is een zinderend mooie parel op deze plaat. Dit is geen eigen nummer maar een stuk van Booker ‘Bukka’ White, dat hij samenvoegde met een variant van Tom Rush om er vervolgens het eigen Doug MacLeod-sausje overheen te gieten. Ruim 14 minuten lang klinkt er pure passie uit de speakers. Natuurlijk is er ook ruimte voor goed advies: “If you can’t get home cookin’ in your own home, you will go to someone else’s home to get you some. Now that doesn’t make for a good relationship, but it makes for a good blues song” (Home Cookin’), of een lied over de liefde voor de vollere vrouw waar je tenminste houvast aan hebt (Turkey Leg Woman). Inmiddels is de sympathieke bluesman 70, maar nog steeds legt hij al zijn passie in zijn altijd akoestisch gespeelde muziek. Live in Europe is een heerlijke plaat, die uitstekend weergeeft waar het (nog steeds) om draait bij een optreden van Doug MacLeod: ontspannen verhalen, indringend spel en natuurlijk humor. Ik zie nu al uit naar de volgende keer dat hij deze kant op komt. Het album is digitaal te downloaden of te streamen via de bekende kanalen zoals iTunes of Spotify

Posted on

review Doug MacLeod – Live in Europe on Rootstime (Belgium)

Één van onze absolute favoriete songsmeden is Doug MacLeod. De man heeft al ettelijke albums op zijn naam staan die stuk voor stuk aanraders zijn voor de liefhebbers van de akoestische blues. Zijn nieuwste album “Live In Europe” is een fantastische weergave van ’s mans talent. Het was in eerste instantie uitgebracht als DVD “The Blues In Me”, met daarop elf nummers. Deze is inmiddels uitverkocht maar Black and Tan Records had het sublieme idee om van dit weergaloos concert ook een album uit te brengen. Hierop staan negen nummers waarvan acht originele en één cover, waarover later meer. Waarom het tien jaar geduurd heeft om de plaat uit te brengen is ons een raadsel, het gaat immers om de weergave van een, zeg maar intieme, set op 26 en 27 november 2006 in het Wapen van Oude Schans, waar een aandachtig publiek aan tafels gezeten , duidelijk genoot van de warme performance van de troubadour. Enkel Doug en zijn National Guitar, die hij liefdevol “Spook” noemt en zijn kenmerkende linkervoet voor de stomp. Het geeft een perfect beeld weer van MacLeod: met zijn warme stem en zijn smaakvol picking en subtiele slide weet hij aandachtige luisteraars te begeesteren van begin tot einde. Zijn teksten zijn een weergave van zijn eigen ervaringen, zijn belevenissen tijdens het touren, liefde, ontbering en pleziertjes. Verhalend gebracht en met de nodige zin voor humor zoals we van hem gewend zijn. Het is onwaarschijnlijk hoe de man, ondanks zijn hoge koorts die dag en met een stem op halve kracht, dergelijk concert wist neer te zetten. Je voelt als het ware de dankbaarheid en bewondering van het aanwezige publiek. Deze release is ook een knap overzicht van wat de man zo al heeft uitgebracht in zijn carrière. Het openingsnummer “I Want You” en “Home Cookin’” bijvoorbeeld zijn hernemingen van de songs die we ook kunnen aantreffen op zijn sublieme album “Unmarked Road”, terwijl “Bad Magic” en “Turkey Leg Woman” eerder al terug te vinden waren op zijn , eveneens aan te raden, album “Where I Been”. Maar het absolute hoogtepunt op deze uitgave is zonder twijfel het meer dan veertien minuten durende “The New Panama LTD”. Het is Doug’s bewerking van Bukka White’s “Panama Limited” en alleen al deze song verantwoordt de aanschaf van deze uitgave! ’s Mans eigenzinnige versie viel ook al te bewonderen op het album “Little Sin” maar hier spon hij het nog zowat vier minuten langer uit, resulterend in een begeesterend verhaal dat de aanwezigen moeiteloos in de ban weet te houden. Doug MacLeod is een artiest om te koesteren. Met deze “Live In Europe” heb je de kans om, zittend in je zetel en met een stevig glas binnen handbereik, getuige te zijn van een concert van één van de boeiendste akoestische bluesartiesten die je kan aantreffen.

Posted on

Dutch review for Doug MacLeod – Live In Europe

Als singer-songwriter en verhalenverteller staat Doug MacLeod op eenzame hoogte. Niet alleen wat betreft kwantiteit, maar zeker ook aan kwaliteit. Een groot deel van zijn catalogus bestaat uiteraard uit zelfgeschreven nummers, maar ook nummers van anderen weet hij een eigen draai te geven. Tussen 2002 en 2008 heeft het Nederlandse Black & Tan label een aantal studioalbums uitgegeven en een DVD, genaamd “Live In Europe”. Deze laatste is uitverkocht en nu is besloten om deze op cd uit te brengen. Van de oorspronkelijke elf nummers, die op de dvd staan, zijn er negen op de cd terechtgekomen. Waar precies in Europa de opnamen zijn gemaakt wordt niet vermeld, maar het Thank you, dank je wel na de nummers verraadt dat dit best eens in Nederland kan zijn geweest. Niet alleen in zijn liedjes is MacLeod een goed verhalenverteller, ook de aankondigingen weet hij fraai te brengen. Het mooie gitaarspel en de markante hese stem zorgen voor een boeiende cd. Zowel voor degene die al fan van de man zijn en zij die hem willen leren kennen is dit een prachtige compilatie.

Posted on

review Rivherside – Electraw Blues Album from Belgium !

review for Rivherside on Rootsville (Belgium):

Voor deze Rivherside moeten we afzakken richting Frankrijk en meer bepaald naar Clermont-Ferrand. Het is daar dat Rivherside zijn solo carrière in 2012 leven in blies. Zijn debuutalbum ‘Something On My Mind’ leverde hem als one-man-band meer dan 80 optredens op. In 2014 wilde deze Rivherside zijn horizont verruimen en begon blues te combineren met Electro en Hip-Hop waardoor hij zijn 4-track tellende EP uitbracht met dezelfde titel als nu het full-album. Een jaartje later begon hij samen te werken met rapper TDB en samen brachten ze ook een EP op de markt. Nu in 2016 wil hij met de blues nog verder gaan en als gevolg daarvan verscheen nu dit 12 nummers tellende ‘Electraw Blues’. Voor dit album schreef hij 10 van de 12 nummers en ook rapper TDB is weerom van de partij op diens ‘Muddy Water’. ‘Skinny Woman’ is de enige cover op dit album van de hand van R.L. Burnside. High energy vanaf de eerste song met ‘Need To Speed’ en daarmee wordt de trend van dit album gezet. ‘Who You’re Talking To’ is dan een schoolvoorbeeld waar Reanaud Villet heen wil met zijn visie op de mix van blues met electro. Een nummers waar Dave Crow te horen is op de beatbox en LigOne het ‘scratching’ gedeelte voor zijn rekening neemt. Met ‘Something’ neemt hij een beetje gas terug waardoor deze electraw blues meteen wat verademing geeft. Hopelijk zijn we Renaud Villet aka Rivherside ook eens live aan het werk want ondanks alle electronische toestanden zijn sommige nummers best wel te smaken.

Posted on

Boo Boo Davis Rootstime

Rootstime boo boo davis

Als je, zoals wij hier bij Rootstime, vaak naar muziek luistert en geregeld iets nieuws te horen krijgt, gebeurt het al wel eens dat je bij een plaat blijft hangen. Meer dan eens s gaat het dan om een cd wholesale NBA jerseys die echt goed is en die je, na een tijdje, nog steeds geregeld opzet. Cd’s die nog een stap verder gaan zijn heel dun gezaaid, maar er zijn bepaalde schijfjes die zo y goed zijn dat ze je al de rest even doen vergeten en die er Davis om smeken om constant gedraaid te worden. “OldSkool” van Boo Boo Davis is er zo eentje. Al is Boo Boo Davis beslist geen nieuwe artiest, want Richard hij is waarschijnlijk een van de laatste mannen die kunnen navertellen hoe het harde leven in het Mississippi van de jaren ’30 en ’40 was. Continue reading Boo Boo Davis Rootstime

Posted on

Boo Boo Davis / Oldskool

boo boo davis oldskool

Boo Boo Davis – Oldskool
Authentischer Harp Blues in aus dem tiefsten Mississippi-Delta. Dafür bürgt Boo Boo 2016 cheap mlb jerseys Davis auf den 11 Songs seiner cheap jerseys neuen Einem A CD, cheap nfl jerseys die wholesale jerseys er nicht cheap jerseys cheap jerseys umsonst “Oldskool” betitelt cheap mlb jerseys hat. Schließlich stammt der charismatische Sänger und Mundharmonika-Spieler wholesale mlb jerseys ja selbst aus cheap jerseys dem the kleinen Städtchen Drew im cheap jerseys wholesale nfl jerseys Herzen Format Οστρακ?να? des Missisippi Deltas und cheap nfl jerseys Verleih hat wholesale nfl jerseys seine Jugend auf cheap jerseys den Baumwollfeldern verbracht. Die yourself. Songs MOSHOLU wholesale jerseys wurden übrigens in einer spontanen, gerade Hacked mal fünfstündigen Aufnahmesession mit Restorative Gitarrist Jan Mittendorp und Drummer John Gerritse eingespielt. Cooler und glaubwürdiger V Harp Blues, der nie aus der Mode kommen wird.