Posted on

Spanish review for new album Boo Boo Davis

Historias del Blues

El intérprete de armónica Boo Boo Davis es uno de los actuales músicos de blues que, probablemente, es de los más cercanos a las leyendas. Creció en Mississippi y por su casa pasaron artistas como John Lee Hooker y Elmore James, a quienes su padre acompañó en el escenario. “Tree Man” es el quinto disco de Davis para Black And Tan Records, una producción llena de vida, alegría, minimalismo y crudeza en sus canciones, dejando la sensación del mejor blues escuchado en esta época pues se nota que fluye por la sangre de quien lo interpreta. Aquí no hay elementos extras que embellezcan los temas, es sonido vivo con lo que se obtuvo de tomas únicas en el estudio de grabación. Encontramos blues estricto, blues lento, blues rápido, sonoridades tan viejas como el blues mismo, diciendo las cosas como son gracias a ese conocimiento que solo da la experiencia. Boo Boo Davis en la armónica, John Gerritse en la batería y Jan Mittendrop en la guitarra tocan sus instrumentos con las uñas sucias, desde el corazón, diciendo “esto es lo que hay”, expresión que se queda corta pues es blues puro.

Posted on

review Boo Boo Davis in Bluesmagazine.nl

James “Boo Boo” Davis is zo’n doorgewinterde blues man die het hartzeer van de Zuidelijke staten met zich meedraagt. 76 jaar jong en getekend door het leven trekt hij nog fel van leer op de mondharmonica. Zijn stemgeluid draagt de tekenen der jaren, en met zijn kompanen John Gerritse op drums en Jan Mittendorp op gitaar tourt hij ook nu weer door Europa. Boo Boo Davis is er geen man naar om uren in de studio door te brengen, al zijn opnames hebben die feel van “one take, this is what you get”. De afsluiter van deze cd is Im Getting Old en is een nummer zoals elk ander op deze cd, levendig met mondharmonica werk vol vuur. Uit niets blijkt “Im getting old”. Met zijn kompanen laat hij horen nog totaal niet oud te zijn en vol blues vuur te zitten. De cd opent met het op klassieke bluestonen geschreven Dirt Road. Met zijn oude raspende stem maar met een mondharmonica die klikt als pas geboren. De klasse schuilt in het mondharmonica werk. Vervolgens gaan de heren er eens goed voor zitten, op stoom gekomen blazen ze er met Big House By Myself #2 op en top bluesmuziek eruit. Hoewel het trio zonder bas speelt zit er wel een basloopje in; dat in Stay Out All Night Long door Boo Boo wordt ingevuld met een gehuil die doet denken aan de Amerikaanse prairies. Vol passie en vol vuur knalt Boo Boo Davis er met She Won’t Call Me On The Telephone er een straffe shuffle uit met harmonicawerk waarvan je denkt, waar haalt hij de adem vandaan. Na twee wat mindere tracks komt er een sterke fase op deze cd. Het drieluik met de titeltrack Tree Man, What The Blues Is All About, en het meeslepende Chocolate, vette loom meeslepende blues van een man die in zijn laatste song zingt ” I`m getting old”, maar daar is nog niets van te merken. Klasse bluesplaat.

Posted on

UK review for new Boo Boo Davis release

They say that you can’t go far wrong with an old bluesman and it is equally true that an old bluesman can’t go far wrong and Boo Boo Davis duly doesn’t go far wrong with his latest album “Tree Man”. The album resonates with years of telling it like it is but without ever suggesting that his enthusiasm for the task in hand is on the wane. The songs are, as you might expect, traditional in aspect and content yet they don’t ever sound like they have been released from the prison that is time. Part of the reason for that might well be the raw nature of the recording. Without the polish of the computer to render everything perfect, it is up to the musicians present to set the groove and the tone with the groove here being your genuine steam train that it is isn’t going to stop anywhere else than at its allotted stations and Boo Boo Davis is the driver that gets that train going no matter how steep the incline. Blues fans know what they want and “Tree Man” is the kind of album that they will want. Boo Boo Davis might well stay within the lines of the old time blues genre, yet he manages, through sheer energy, to keep it all sounding fresh and that is both commendable and unusual these days. Best song on the album? The frenetic “She won’t Call Me On The Telephone”.

Posted on

UK review for new album Boo Boo Davis

Bluesman Boo Boo Davis is pretty much the closest we now have to one of the originals. Born in Mississippi, he has actual experience of working the clubs of the Delta. His father, also a blues musician, played with the esteemed likes of John Lee Hooker and Elmore James and Boo Boo remembers such luminaries being around the house when he was young. The blues is in his DNA and this, his fifth album for Black and Tan Records, sees him on fine form, playing, as he has since 2008, in a stripped back trio format. It’s joyously blues…pure blues. Which is rare these days – no embellishments, no nods to anything remotely modern and, thankfully, no blues rock (which, if we’re brutally honest, is usually just rock with a token acoustic slide intro). Davis, although also a guitarist, is primarily a harp player and his distorted wailing heralds the arrival of lead track, ‘Dirt Road’. It’s minimal, gritty and totally authentic – there are shades of Muddy and RL Burnside to Davis’ vocals and the guitar has a nice, Stonesy feel, the band hitting a flawless, long practised groove. Groove. Groove is vital to this album. Songs are mostly frameworks, licks, jams, erm…grooves around which Davis adds buried-in-the-mix vocals and harp flourishes – usually ending with a lazy jam which, if freed from the confines of the studio, you expect would go on for several hours. Most of these riffs are as old as the blues itself but when they’re essayed this well – hey, who cares. There are 12 bar blues, slow blues, fast blues and subtle variations thereof. ‘Oh Baby’ (see above) has lonesome harp atop swampy guitar and muffled, metallic slide while ‘She Won’t Call Me On The Telephone’ hits the ground at runaway train momentum. Thunderous and abandoned, it’s 100% blues but as riotous as Jon Spencer or any avant garde NY noise terrorist, as relentless as prime Motorhead. ‘Bring My Baby Back Home’ is pure RnB, Brian Jones would have been in its thrall. There is also a definite Creedence delta swampiness to several tracks while John Lee Hooker returns in spirit with the dialogue led narrative of ‘Chocolate’. Final track ‘I’m Getting Old’ is taken at an ironically sprightly pace – a fearlessly bluesy take on mortality with added wah-wah, there’s no kicking of buckets yet for these dudes.This is a fine, rough edged, real blues album. It’s produced beautifully, recorded well with a genuine live-in-the-studio feel (with occasional chatter when songs end) and no new fangled trickery or knob twiddling (fnarr). It’s the blues folks, played from the heart with dirt under the fingernails. What you hear is what you get and long may we get blues of this quality and class. *drops the bullet mic

Posted on

review from the UK

ElectroBluesSociety feat Boo Boo Davis – Smokestack Lightnin ElectroBluesSociety feat Boo Boo Davis – Dust My Broom 

Here are another couple of download singles for KuvVer Records, again featuring the Mississippi bluesman, singer and harmonica blower Boo Boo Davis. He is in excellent form on Howling Wolf’s classic, ‘Smokestack Lightnin’, taken at the same tempo but with a slightly different accompaniment (though not too far away from the familiar version). This has a ghostly echo-like sound in the background; for those who remember cassette tapes, it is a little like when the reverse side used to “bleed through”. Boo Boo’s vocal is of course first-class! Similar comments can be applied to the cover of the Elmore James classic. There’s no doubt that’s the original inspiration for this rendition, with Jan Mittendoorp broom-dusting away on electric guitar, though even more to the fore is Boo Boo’s excellent, wild blues harp playing, making for another wonderful recording.

Posted on

review David Philips – Get Along by Red Rooster Radio (NL)

review of the new David Philips release by Red Rooster Radio (Holland):

Het is de tweede keer dat we dan van oorsprong Britse singer-songwriter David Philips in de recensie hebben. In 2011 bespraken we zijn album The Rooftop Recordings. Maar het is niet zo dat hij in de tussentijd heeft stilgezeten, want het album Get Along is het zesde album dat hij via het Nederlandse label Black and Tan Records uitbrengt. Philips is naast singer-songwriter ook sessie-gitarist en producer. Hij heeft zijn leven in Nottingham verruild heeft voor een verblijf in Barcelona. Verder is hij ook nog eens een verdienstelijk schilder/ tekenaar met een voorkeur voor het tekenen van vogels. Na een korte tour door Nederland en België tekende hij bij het Nederlandse label Black and Tan Records dat tot nu toe de albums voor hem uitbrengt. Inmiddels is dit dus inmiddels het zevende album van David Philips, dat al sinds mei in de rekken ligt. Ook nu is het album volkomen eigen werk. Van april 2017 tot april dit jaar heeft hij geschreven aan de teksten en de songs voor het nieuwe album en verzorgde hij zelf de opnames, de productie, mix en mastering en het art-work. Ook speelt hij alle instrumenten zelf. Werkelijk alles is van zijn hand en komt uit zijn eigen studio.Vergeleken met zijn eerdere albums is de stijl op dit album nu meer funky en jazzy, hoewel de folky songs samen met de blues ook niet ontbreken. Het album komt daardoor energieker over. Speciaal aan het album is dat er naast de 8 nummers drie demo nummers in een akoestische setting op het album voorkomen en dat er tevens een tweetal nummers zijn toegevoegd die op eerdere albums stonden, maar dan nu in een nieuw jasje zijn gestoken, te weten: Mountain To Climb 2018 en When I’m Drunk 2018. Met dit album laat David Philips nogmaals blijken een veelzijdig en talentvol muzikant te zijn. De productie, mix en mastering zijn mooi en helder, zijn teksten vol gevoel en getemperde emotie en last-but-not-least is zijn art-work ook iets om in de gaten te houden. De liefhebber zal zeker heel blij met dit album zijn.

Posted on

US review new single ElectroBluesSociety & Boo Boo Davis

this is what EastPortlandBlog wrote about the new single

Smokestack Lightnin – ElectroBluesSociety feat Boo Boo Davis

This is so beautiful it hurts. This is live Chicago blues. I’m thirty years past Chicago and I’d swear I rode the Englewoood-Howard B Train tonight, shared a bottle of Christian Brothers on the down low and got clotheslined by “the Hawk” wind when I transferred for the Ravenswood line. Heaven on a bone, Smiffy’s Ribs, testifyin’ for the blues, the signal’s coming in strong, someone got set free tonight.

Posted on

nice little review for new ElectroBluesSociety single

Beehive Candy on the new single from ElectroBluesSociety:

This is our third feature for ElectroBluesSociety this time the vocals are provided by Michel Peters on ‘I Got My Mojo Workin’. Once again the mixture of timeless natural blues is performed with passion and the modern electro influences add another fabulous dimension to the song.

Posted on

French review for new David Philips release

Cet artiste britannique est un véritable touche à tout de génie et c’est une fois encore en tenant l’intégralité des instruments qu’il nous propose son nouvel album, le septième en date et le sixième sur le label néerlandais Black & Tan Records. Après nous avoir séduit avec les deux volumes de ses « Rooftop Recordings », David Philips revient cette fois à l’a charge avec une musique dans laquelle on trouve autant de soul et d’Americana que de blues, une musique à géométrie variable dans laquelle la seule véritable importance et l’émotion qu’elle peut produire sur l’artiste bien entendu, mais aussi par ricochet sur un public qui a du mal à rester insensible à tant de belles choses. Le picking élégant et la voix équilibrée, David Philips va nous proposer cette fois deux de ses anciens titres revisités et quelque peu bousculés mais aussi une volée bien dense de huit nouvelles pièces et enfin trois démos acoustiques proposées en guise de bonus. Elégants et racés, des morceaux comme « My Gravity », « This Time », « As Long As We Get Along » ou « Red On Yellow » réaffirment de fort belle manières la dimension équitable que David Philips veut donner à une musique qu’il propose en circuit court à son public, quasiment en direct du producteur au consommateur pourrait-on dire, tandis que les nouvelles versions de « Mountain To Climb » et « When I’m Drunk » apporteront quelques repères supplémentaires à des fans qui seront forcément comblés par un album qui s’installe directement dans la lignée de ce que le songwriter avait pu proposer auparavant. Régulier sans jamais être linéaire, « Get Along » est un de ces albums que l’on se plaira à faire tourner en boucle dans la platine, au moins jusqu’à ce que l’on ait l’occasion d’aller le découvrir en live …

Posted on

recensie David Philips op RootsTime

David Philips is een 100% ‘Do It Your Self Artist’. Op al zijn tot nu toe uitgebrachte albums speelt hij alle instrumenten zelf, heeft hij de produktie geregeld en zelfs het artwork komt uit zijn handen want David is behalve een uitstekende muzikant ook een begenadigd tekenaar. Blues, soul, folk, americana en psychedelica worden verweven in David Philips’ muziek. Philips heeft inmiddels een aardig stapeltje platen op zijn naam staan en lijkt met iedere plaat dichter bij een doorbraak naar een groot publiek. Dat is ook met “Get Along” weer het geval, want de nieuwe plaat van deze in Barcelona wonende Engelsman, is weer net wat beter dan zijn voorgangers: “the Rooftop Recordings 2” (2016) en het meer rockende “Winter” – album  (2017) van vorig jaar, die we op deze site vergeleken met een heel contingent grote singer-songwriters.  Maar ook de andere voorgangers, zijn debuut “Heal Yourself Alone” (2010) en “The Rooftop Recordings” (2011) en “If I Had Wings” (2015) kregen louter lovende recensies. Op al deze albums speelt hij zoals steeds voornamelijk akoestische gitaar maar ook een 3-snarige cigar-box gitaar, ukelele en een lapstyle dobro.

Met zijn 7de album en zijn 6de op Black And Tan label gaat hij breder dan ooit, hij speelt nog steeds alle instrumenten zelf, maar het geluid is voller en de songs zijn rijkelijker gearrangeerd dan op de voorgangers, want ook op deze nieuwe plaat beschikt David Philips weer over het vermogen om de perfecte folk- en bluessongs op bijna achteloze wijze uit zijn mouw te schudden. Net als bijvoorbeeld Jack Johnson schrijft Philips songs die direct onweerstaanbaar zijn, maar ook wat te bieden hebben. Dat geldt ook weer voor de songs op “Get Along”, want deze 13, door hemzelf geschreven liedjes klinken dit keer aanstekelijker dan ooit tevoren. Deze 13 songs bestaan uit 8 nieuwe songs, 2 bewerkingen van oude Philips-klassiekers en 3 akoestische demo-bonusnummers.  Waar Jack Johnson meer in de richting van de populaire singer-songwriters gaat, vind ik persoonlijk dat de songs van David Philips net wat spannender en eigenzinniger zijn, songs die iets met je doen. Dit dankt Philips mede aan zijn bijzondere stem, maar het toevoegen van wat funk en jazz invloeden in zijn songs, maken deze songs alleen maar mooier. Zo zit de demoversie van “My Gravity” vol met funk, waarbij Philips zichzelf alleen met een akoestische gitaar vergezeld. Deze demo werd onmiddellijk opgenomen na de volledig originele versie waarmee Philips dit album opent  –  ook zijn eigen charmes heeft –  maar de onbewerkte versie blijft net zo bevredigend. Het bluesy “Nowhere” (zie video hieronder) is ook gekoppeld aan zijn demoversie, maar het is de uitgeklede take die energieker is en wordt gespeeld in een hogere toonsoort. Deze song is zodanig gewijzigd dat je zou kunnen denken dat het hier een totaal ander nummer is.

Philips citeert zoals gezegd uit folk en akoestische blues, maar ditmaal neemt de Brit met zijn soulvolle stem de luisteraar mee in wat hoorbaar meer volledige bandnummers zijn, zoals “Another Day”, “Trim” en de bewerkingen van twee van zijn eigen songs, “Mountain To Climb” en “When I’m Drunk”, hetgeen het allemaal zo onweerstaanbaar maakt.  Als bonus maakt de jazzachtergrond van Philips een zeldzame verschijning op het instrumentale fusion-achtige nummer “Red On Yellow”. Eén ding dat helemaal zeldzaam is bij een singer-sonwriter, Philips doet gewoon alles helemaal alleen,  van het componeren tot het spelen en zingen, tot de productie, engineering en mastering. Maar ‘doe-het-zelf’ is niet voor iedereen weggelegd, alleen voor diegenen die alles kunnen en het goed doen. Philips is duidelijk die kerel, en nu weten we dat, zelfs wanneer hij op twee verschillende manieren iets doet, beide wegen de ‘juiste’ weg zijn. David Philips heeft Europa uitgebreid getoerd over de afgelopen jaren en blijft zijn wereldklasse gitaarspel demonstreren en zorgvuldig opgebouwde liedjes en verhalen schrijven voor een groeiend publiek.  David Philips is dus zeker niet te missen met zijn nakende tour door Nederland.